Goeie morgen morgen, goeie dag! Vandaag konden we wat langer slapen en je zal het waarschijnlijk niet geloven: we waren toch wel vroeg wakker zeker! Met dank aan de haardroger van Tiemen… Even laten weten dat we vandaag koud water hadden in de douche. De wasbeurten gingen allemaal behoorlijk snel deze morgen. Ontbijt met lekker vers bruin brood en dan ook de lunchpakketten klaar maken. Iedereen is er klaar voor, we gaan de grote tocht aanvatten. Eerst te voet naar het busstation. De man die ons informatie geeft over het nummer van het perron en het uur van vertrek denkt dat hij de plezantste is thuis. We negeren zijn grapjes – ’t schijnt dat dat dan het rapst over gaat… We wachten, nemen de eerste foto’s van de Roemeense zigeunertjes – daar zal vandaag geen gebrek aan zijn – en daar is de microbus. Er is plaats voor 14 + 1 personen. We zitten de eerste op de bus en daar zijn we gelukkig mee. Want er komen steeds meer mensen bij – er zijn er zeker meer dan 20… Afstappen aan de kerk van Berghia en de weg inslaan naar Sausa (uitspreken als Sjaoesja) – 8 km verder. 
Het is zonnig en de natuur begint lichtjes – heel lichtjes want een week geleden was het minus 10. We genieten echt van wat we zien… en van de traagheid waarmee we ons door het landschap begeven. We hebben goede stappers mee, ook al zijn er veel die niet gewoon zijn van zoveel kilometers te doen. Joke is het minst uitgerust voor zo’n wandeling over aardewegen vol putten en steenbrokken. Ze had niets anders dan haar botjes… wat zal dat geven op het einde van de dag…? We zijn benieuwd. We arriveren in Sausa. We vragen nog even de weg naar het schooltje. De vrouw blijkt de zus te zijn van Maria Avram, de conciërge van de school. Maria komt net thuis. Ze herkent ons, de Belgen. Ze neemt de sleutel en gaat ons voor naar de school. Twee klassen – eentje voor de kleuters en eentje voor het lager. We laten wat gerief achter en zijn ons bewust van de luxe die wij hebben. Buiten 
picknicken in de zon. Intussen zien we verschillende vrouwen water putten op het pleintje bij de school. Een waterkraan is zeer gemakkelijk… Weer de baan op, nu naar Vidrasau. Het dorp uit en de rivier over met de veerboot. Ook dat is een belevenis. We gaan recht naar de kerk, weer even uitrusten, hoewel het nog niet nodig is, zeggen de meesten. En dan de zigeunerwijk in. We hebben ballonnen, popoechka’s (of zoiets), balpennen, kleertjes (mama Rita, de zwangere vrouwen zijn zeer content), borstels en kammen, … De kinderen kennen ons nog – hele zwermen komen op ons af. Sommige moeders zijn zelfs zeeeeeeeeeeeeeer assertief als hun kindje nog niets kreeg. De leerlingen zijn onder de indruk van de armoedige toestand waarin deze mensen leven. Menswaardig is anders… We verlaten het dorp en moeten nog een hele tijd stappen naar het centrum van Ungheni om daar een bus te zoeken naar Tirgu Mures. Een microbus staat aan de andere kant van de weg met zijn neus niet richting TM. Toch even informeren waar we onze bus vinden en wanneer hij vertrekt. De chauffeur vertrekt binnen twee minuten en rijdt naar de stad. Iedereen instappen en weg zijn we. Een vriendelijke man vraagt waar we moeten zijn. Strada Suceava. 
De chauffeur en hijzelf weten niet juist waar dit is. Dan maar stoppen aan de kant van de weg en een taxichauffeur raadplegen – die hebben een stadsplan in hun hoofd. We worden bijna aan onze voordeur afgezet. Merci chauffeur merci chauffeur merci! Thuiskomen, verfrissen en vertrekken naar restaurant Leo. Er zijn er die niet afwijken van reeds gegeten voedsel, anderen zijn creatiever (vooral met kip). We moeten onnoemelijk lang wachten – gelukkig is er in afwachting een mojito. Het eten smaakt. Even de verschillende tafeltjes raadplegen hoe het zit met het avondje uit. Niemand ziet het zitten – 
wat is dat nu…? De 20 km zitten blijkbaar in de benen of in de voeten. Er zijn er die echte luchtkussentjes hebben en belangrijk om weten: Joke is zeker niet de enige met blaren. Er zijn er negen met en vijf zonder. Oma M is daarbij, bij die vijf zonder. Ze zou nog kunnen gaan dansen maar niemand wil mee. Het is triestig gesteld met de jeugd van tegenwoordig… We gaan recht (?) naar huis en recht naar bed… want vannacht wordt twee drie. Dus het is weeral laat. Slaap lekker iedereen en tot morgen!
