Opletten vandaag – het is 1 april. Ze hadden ons gewaarschuwd en we zijn op onze hoede. Dus vroeg uit de veren om controle te hebben… We zijn dus bij de eerste vandaag. Misschien door toedoen van Hilde? Who knows… Na het ontbijt met negen naar de school. Daar is het wereldfeest en alle landen die we de laatste twee weken bezochten, zijn daar met een heuse vertegenwoordiging aanwezig. Melissa en Sofie hebben dit allemaal geprepareerd. Wat een werk en wat een volk! Alle leerlingen van de school zijn daar aanwezig, de leerkrachten, ouders, een klas uit een school die daar een paasstukje komt brengen, de leerling”Historiek van het technisch en beroepsonderwijs”en van het vijfde leerjaar van de klas van Monica, de 10-jarige dochter van Geta onze juf.
De sfeer zit goed – een heleboel activiteiten en we ronden natuurlijk af met een Belgisch suikerwafeltje en een glaasje cocktail (zonder alcohol weliswaar). Er wordt nog gedanst en gesnoezeld en iedereen keert tevreden naar huis. In Sfanta Treime namen ze de internationale bus naar Italië – premier Berlusconi was niet aanwezig (gelukkig?) maar zijn kompanen waren in vorm. Ze maakten mooie rood wit groene pastakaders én lekkere hapjes. Moet dat nog meer zijn…? Iedereen eet wat – in verspreide slagorde – en begint daarna aan de voorbereidingen voor het wereldfeest. Maar er is een serieuze spelbreker. Anne vindt nergens haar portefeuilke met daarin – ja, je raadt het al: haar pasport. Het huis wordt ondersteboven gekeerd. Alle kasten – die vol zitten met van alles en nog wat. Alle dozen – en er zijn er nogal wat. Van de kelder tot de zolder. Evy doorsnuistert zelfs de vuilnisbak. Iedereen is betrokken bij de speurtocht maar tot nu toe helaas… Er is – zoals het hoort bij een mega-activiteit – een briefing en iedereen wordt in het werk gestoken. We hebben een goede twee uren de tijd. Om twintig na vier moet iedereen in tenue zijn. We staan er nog niet helemaal of daar zijn de eersten al. Oef… en ja, het feest kan beginnen! Er is heel veel volk – van Sfanta Treime zijn de ouders aanwezig en er is veel volk – zowel personeel als cliënten – van Mâini Dibace. Er zijn 7 landen vertegenwoordigd én België is er ook – weer met wafeltjes én met frietjes. Er is heel veel ambiance en er is tv. We zullen dus op de Roemeense tv verschijnen. Wie had dat ooit gedacht? Tussen haakjes – we waren ook al te lezen in twee kranten maar die artikels volgen later. We ronden het sarbatoare mondiala af met Kumbaya – wij zingen en zij zingen met ons mee. Een kippenvelmomentje… Na het feest de grote opkuis. Iedereen helpt mee en dat is fijn. Afspraak om 9 uur in een club in het centrum. Mela heeft gereserveerd – als je dit niet doet, dan kan je niet binnen. Raar systeem – wij kennen het niet… Blijkt dat er ook karaoke 
is vanavond en die van ons openen de avond. Ze zingen mooi en ze zingen veel en ze drinken ook goed… tot Sien een sms krijgt van Lynn met het nieuws dat onze collega Rudi gestorven is. We kunnen het eerst niet geloven – we weten nog niet zo lang dat hij ziek is… We zijn er niet goed van, de sfeer is weg en we gaan naar huis. Iedereen gaat vlug slapen – of probeert althans… Het was een mooie dag vandaag, een nabije dag en we dragen hem daarom op aan Rudi…
