Vroeg uit de veren – de een al vroeger dan de ander maar het lukt nog. Het ontbijt verloopt stiller dan het avondmaal, dat kunnen we nu al met veel zekerheid zeggen. Er is vanaf vandaag ook platte kaas met muesli voor handen én er zijn zachte kiwi’s. Hanne is content… Anne eet rare dingen – vraag niet wat want je wil het niet geweten hebben. De valiezen worden gepakt en elk vertrekt naar zijn vertrouwde stek. Mâini dibace gaat voor Italiaans vandaag. Ze maken 39 (!) fotokaders met verschillende pastasoorten. 
Er is zelfs één cliënte die anders nooit iets wil/kan doen en vandaag maakte ze 2 kaders. Ze stonden daar met hun mond open te kijken. Ze speelden ook met een paar een zelfgemaakte Italiëmemory en top of the bill de toren van Pizza (?)… Morgen blijven ze nog even ter plaatse. Er is nog veel te doen! In de school namen ze de bus naar het hoge Noorden. Om op te warmen deden ze ochtendgymnastiek – na een half uur bewegen hadden ze inderdaad goed warm. En om dan weer op de plooi te komen, volgde een verwenbeurt. Een schoonheidssalon van bij ons kan er wat van leren. Massage, lichaamsverzorging, snoezeltoestanden, geurtjes, kersenpitzakjes (wat ze hier niet kennen!), verdampers en de juiste muziek. Zo genieten dat je er bijna van in slaap valt… En om helemaal de puntjes op de i te zetten, een Zweeds broodje met Noorse zalm. Meer moet dat niet zijn, zou ik zeggen… In Sfanta Treime blijven ze nog even in het Verre Oosten. I like Chinese! Super origineel: spleetoogjes en geel geschminkt om dan te beginnen aan de (rode) lantaarns. Mooi resultaat met een eenvoudige plaktechniek. Iedereen doet mee, ook Cata en Lucian. Iedereen komt thuis en we gaan Aan tafel! Aurelia maakte zo’n overheerlijke schnitsels voor ons en we kregen ook soep van haar. Lekker! 
Na de maaltijd zwermt iedereen uit en gaat ofwel aan het werk ofwel naar de stad. Het winkelcentrum roept en er zijn er die zich laten gaan. Ik mag aan de mama’s en de papa’s niet laten weten wie dit deed of ik krijg slaag… zo erg is dat hier. Maar ik laat toch even weten dat het onder andere iemand is die nooit gebloemde bloesjes draagt. Anne en ik hebben daar allemaal geen tijd voor want wij zijn de eerste gastvrouwen! Van drie tot acht uur non stop in de keuken. We voelen ons echte traiteurs. Nonkel Marc, als je ons nodig hebt, je roept maar… De namiddagploeg gaat na het middagdutje eerst een wandeling maken en daarna is er nog tijd om Aziatisch te gaan snoezelen – wat dat ook mag zijn. In elk geval Raul was in extase… zo zagen we hem nog nooit – en we zijn al veel gewoon! Vio en Maria vinden ons eten er zo lekker uitzien – ze moeten al onze recepten hebben – die we eigenlijk niet hebben want we koken uit ons hoofd en met restjes. En toch en toch… 
Het is tien na acht. De gasten arriveren. Ze zijn super kritisch maar ze weten nog niet wat ze krijgen. Er zijn zeven gangen (gangetjes) allemaal in een thema. Maar ook dat weten ze nog niet. De meesten genieten ervan en Kaat moet zelfs haar broek open zetten achteraf. Het is een zeer grote afwas – veel natte handdoeken (Hilde kan je er volgende week meebrengen van school; we hebben er veel tekort) en gerimpelde handen. En dan wordt er nog een glas rode wijn gemorst. Gelukkig hebben we Melissa met de gouden raad van tante Kaat. De schade blijft beperkt , hoopt Sien want het was haar witte trui. De meesten gaan vroeg slapen – zo voorbeeldig hadden we het hier nog nooit. Het is hier elf uur gepasseerd en de rust keert terug. Anne werkt het afwasschema af – ze is er al twee dagen aan bezig (!) maar het moet gezegd: het is een prachtige tabel met mooie kleurtjes én het zit goed in mekaar. De tafel dekken, alles opruimen, deuren afsluiten, lichten doven en dan zelf onder de veren. 
O, ons beddeke roept…! En om de dag helemaal af te ronden – ze hebben het thema nog steeds niet gevonden en ik verklap het hierbij aan de wereld: het was ‘wetwetwet’ – elke gang had een kleine toets wit…
