Roemenië 2011 Archive

Dag veertien. Het is voorbij. De stage zit erop. Het was een mooie en soms ook lastige tijd. We gaan dit niet rap – en misschien ook nooit – vergeten. We hebben veel geleerd – als begeleider, als mens, als vriend, … Vandaag nemen we het vliegtuig terug naar huis – naar de mama’s & de papa’s, de vriendjes en vriendinnetjes. Ze hebben ons veertien gemist maar konden ons gelukkig blijven volgen via de blog van MMI. Wij sluiten hier af – hoewel eerst worden we aan tafel uitgenodigd door de ouders van de cliënten. Ze maakten een verschrikkelijk lekker middagmaal voor ons klaar – schnitzels, gevulde eitjes, mititei, met groenten gevuld brood en kleine gehaktballetjes en als dessert twee taartjes. We zullen in geen geval met een lege maag op het vliegtuig stappen. Dat is zeker. En dan is het echt tijd om helemaal afscheid te nemen – Jolien doet een bedanking in naam van de leerlingen en geeft een bijdrage van de leerlingen zelf. Ze wilden perse iets doen… Bijzonder attentvol! En dan horen we voor een laatste keer hoe tevreden de ouders zijn. De leerlingen worden wel honderd keer bedankt! We blijven vrienden – vrolijke vrienden…

De veertien dagen zijn voorbij gevlogen. Dit is het laatste verslag. We lezen elkaar terug volgend jaar. Of misschien kom je wel naar de verhalenavond op 29 april. Dan kan je het allemaal live meemaken. Wees onze gast!

Marij Vanlauwe – uw verslaggever van dienst…

Dag dertien. Dit is onze laatste werkmorgen. De sfeer is een beetje gespannen want iedereen weet wat er zal komen. Het afscheid ziet niemand echt zitten maar we moeten erdoor, willen of niet… De school vertrekt zwaar geladen. Ze plannen een trouw vandaag – nog eens sorry Lynn. De voorbereidingen voor de trouw verlopen rustig – no stress Ine en Carolien. We have time… Het feest ziet er goed uit – de bruidsmeisjes moeten in ’t nieuw gezet worden, ze maken zwaaitoestanden voor de Connemara, maken een bruidstaart, kiezen een dj én muziek en de trouw kan doorgaan. Ionuts is in de wolken. Vóór het echte afscheid gaan we nog eens naar de directeur – mevrouw Tatiana Pescari. Ze bedankt de leerlingen, the teacher, de directeurs van de school – die op bezoek kwamen én dit allemaal mogelijk maken. We zijn altijd welkom en als we nog nieuwe projecten willen maken, laten we maar iets weten. En dan is daar het afscheid – oh daar houden we niet van. Ine en Carolien lezen hun tekst – oh I don’t will (wil) cry… En toch, er vloeien tranen en veel… Het was zo’n mooie veertien dagen samen. We zullen dit nooit vergeten. Nooit van ons leven… Mâini Dibace begint met een bezoek aan de tentoonstelling. Alle 40 (!) stekken ze daar binnen… en gaan dan naar de Str. Oituzului voor het feest. Er wordt gegeten, gedronken, gedanst en op het einde wordt iedereen gezegend. Een mega-kippenvelmoment. De ploeg van Sfanta Treime werkt vandaag met de vijf samen. De voorbereidingen voor het feest worden aangevat na het ontbijt – om half tien dus. De heren Levi en Cosmin prepareren croque monsieurs. Lore en Mela maken fruitsalade en slagroom voor erop. Roselien maakt samen met Lucian pannenkoekendeeg. Feebe maakte milkshake en Nel waarschijnlijk ook – maar ze zit nu in bed en ik kan het niet meer checken. Samen eten, een dutje doen en dan kan het feest beginnen. Iedereen wordt geschminkt en verkleed. De hapjes smaken en er wordt gedanst. De cliënten weten van geen ophouden maar ze voelen dat er iets gaat gebeuren… Er wordt bedankt – een tekst en cadeautjes – en er wordt verschrikkelijk geweend… Raul ligt met zijn hoofd op tafel, Cosmin wil niet dat de Belgen vertrekken – hij zingt het zelfs. En intussen heeft de begeleiding de laatste twee evaluatiegesprekken afgerond en zijn ze gestart met de opkuis van het materiaalkot. De grote kuis dringt zich op… maar om half zeven stoppen de Sfanta Treimers met het werk – en dat is vroeger dan gewoon. Ze maken zich snel snel klaar en om zeven vertrekken we naar Leo voor ons laatste avondmaal. Ze zijn losgelaten, onze jeugd. En wij huppelen achter, alhoewel… We vinden dat ze niet vriendelijk zijn daar – ze doen eerst alsof het verschrikkelijk druk is. En ja… met een hoofdknik maken ze duidelijk dat we boven kunnen zitten. Daar mogen we de tafels niet samen zetten en nadien blijkt de bestelling ook niet helemaal te kloppen. We komen hier niet te snel terug en sommigen misschien nooit. Na Leo naar een plaats waar de leerlingen nog niet waren. Een tof café – Gallery – waar we afgesproken hebben met de begeleiders en Aurelia, de kokkin, van Sfanta Treime. De jeugd kan bijkletsen en wij ook en we kunnen zingen van Bravo en Feebe speelt hondje en we zitten in de non-smoke zone – gelukkig want die Roemenen doen één om te paffen – en zwangere Anne drinkt Love at the first sight en Good morning to my love – verse vruchtensappen die zeer lekker smaken. Rond kwart na elf verlaten we de zaak en pakken, voor de laatste keer wellicht, de taxi. Iedereen gaat snel slapen. Alleen Anne – die de foto’s moet selecteren – en de verslaggever die zoals steeds – maar met plezier natuurlijk – schrijft als het rustig is. Voila. De dag van vandaag zit erop. We gaan voor een laatste keer onder het Roemeense dons en dromen zacht van al wat mooi was – het zullen lange lange dromen zijn… Noapte buna!

Dag twaalf. Speciale dag vandaag want ons frêle Feebe is vandaag 18 jaar. We zingen, geven het cadeautje van de mama en de papa, de brief van het vriendje, een kroon en een kaart van ons. Ze zal deze verjaardag nooit vergeten want vandaag had ze ook haar evaluatiegesprek. L Grapje! Vanmorgen komen Nel, Feebe en Roselien bij Hilde en Marij voor hun gesprek. Dat doen ze niet mis… Intussen zijn onze meiskes van Mâini Dibace vertrokken voor hun paarse dag: ze voeldoeken vandaag in ’t paars, doen een sorteer- en memoryspel en maken hoeden en armbanden. Met een paar gaan ze mee naar een dansconcours, waar leerlingen van de inclusieve school nr 2 aan deelnemen. Carolien en Ine zijn daar natuurlijk ook. Een fijne ervaring! Vandaag werkten ze in de school rond zwart. Niemand deed hen dat voor… ze maakten o.a. mooie houtskooltekeningen. Het was ook de laatste keer dat ze Claudia zagen – de tweede juf in de klas. Ze had een tekst gemaakt in het Roemeens en vertaald in het Nederlands. Heel heel mooi… ze zal de prinses en haar lakei nooit vergeten… ze zijn voor altijd in haar hart. Ze kregen zeer mooie, kleurrijke cadeautjes. Geen wonder dat ik ween… In Sfanta Treime gaan ze voor oranje. Slechts een halve dag want na de middag doen ze hun dutje en dan is er de expositie. De leerlingen die vrij zijn helpen om alles klaar te zijn – oranje wortelsoep en groene guacamole maken, roze marshmallows in twee snijden, cakejes insmeren met rode glazuur en de frietjes een eerste keer goudgeel bakken. Er moeten nog wat werken opgehangen/opgesteld worden en al zeggen we het zelf: het is zeer mooi. Sober, eenvoudig maar aantrekkelijk. Vorige nacht nog een kort speechke geschreven in het Engels en vandaag laten vertalen in het Roemeens. De expositie zal officieel geopend worden en daar hoort een speech bij. Een paar keer oefenen en naar het schijnt klinkt het Roemeens een beetje Roemeens. Dus we gaan ervoor! Om vijf uur staat alles en iedereen klaar en we kunnen eraan beginnen. Cosmin, po?i s? îmi dai  foarfeca ?i panglica – voor de leken klinkt dit als ‘Cosmin, kan je mij de schaar en het lint geven? Hij komt eraan en knipt uiteindelijk ook zelf het lint door – wat niet afgesproken was. Expozi?ia este în mod oficiál deschis?… En opnieuw voor de leken: de expositie is bij deze officieel geopend! En daar gaan we. We krijgen veel bezoek. Ook veel passanten uit de buurt. De film van Sneeuwwitje heeft een enorm succes. We vergaten de rode loper uit te rollen want de acteurs waren allen aanwezig… aiaiai dat is een misse. 20 uur. We sluiten af en gaan naar binnen. De leerlingen kunnen hun gekleurde kleren uitdoen. De helft verschijnt in pyjama. Ze voelen zich thuis… Laatste donderdagavond is traditioneel pizza-avond. Anne bestelde drie megapizza’s. Marij vond dat erover en blijkt dat ze inderdaad gelijk had. We eten met veel moeite twee dozen op – maar niet getreurd (wel integendeel) morgenmiddag eten we de rest. We vernemen intussen dat MMI het wereldrecord matrassenvallen heeft gebroken. Hier breekt spontaan Bravo uit. Proficiat aan de bedenkers, alle medewerkers én de uitvoerders!!! Even later. Anne zal vragen hoe het zit voor morgen, of alles klaar staat. We voorspellen dat ze zullen van ja zeggen maar dat kan niet. Want Anne maakte voor de prinses een pyjama met alle kleuren en die ligt nog op onze kamer. Mâini Dibace, ja alles staat klaar. De school, jaja alles is in orde. Sfanta Treime, we moeten nog eventjes samen zitten maar alles is okee. We blijven er bijna in. Zo goed kennen we hen dus… Even later verklappen we waarom we ons moesten leggen. Ze kunnen er niet echt mee lachen… Of toch? Intussen zijn Anne en Hilde nog bezig met een evaluatiegesprek. Dan is het nog aan Hilde en Marij voor de laatste van vandaag. Anne moet nog schrinkelen en fotootjes snijden en … ze mag niet te laat in bed. Daar zorgen we zeker voor… voor wie hier nu nog mocht aan twijfelen… Zo, onze laatste werkdag staat voor de deur. We weten nu al dat dat voor veel traantjes zal zorgen maar dat zien we morgen dan wel weer…

Dag elf. Het is vroeger dag dan anders – zeggen mijn ogen die niet open willen maar in het echt is dit niet zo. Het ontbijt verloopt rustig als anders. Ze zingen nog eens van Bravo maar ik weet niet meer waarom. Ze zullen zeker een reden gehad hebben… De school moet niet gaan werken wegens de plaatselijke diocesane examens. Ze doen wel veel in de plaats: naar de school wandelen met de uitnodiging voor de expozi?ie, de tentoonstellingsruimte uitkuisen – maar zonder trekker en dweil want dat kennen ze hier precies niet, hun activiteiten voor donderdag voorbereiden, boodschappen gedaan, een Griekse salade in mekaar geflanst met Roemeense witte kaas, … De dames van Mâini Dibace gingen in het wit vandaag. Ze maakten witte chocolademousse die eruitzag als pudding maar ze zeggen zelf dat het goed smaakte. Hm… Perle maakte witte vogels – mooi! Ella heeft gevoeldoekt en Jana deed een voorbereidende activiteit voor morgen. Bezige bijtjes onze ladies daar… In Sfanta Treime koos de prinses – die ook niet wakker werd -  voor roze. Een toffe opening waar de cliënten actief aan deelnamen. Daarna gesnoezeld, roze pinatas geschilderd, bewegingsactiviteiten buiten in de zon – we hoorden Paul kraaien tot binnen. Om elf uur een wandelingetje gemaakt. Anne ging mee en schrok zich een bult dat er twee straten verder – aan de andere kant van een grote weg – krotten staan. Zo leven de zigeuners in de stad… Samen eten in de zon – het is wel iets frisser maar we kunnen toch buiten zitten. Na de middag weer voorbereiden voor morgen en wat gerief naar het huis (een lege winkel die we konden huren voor drie dagen voor 100 Lei) recht voor ons verblijf dragen. Daar gaat de tentoonstelling door. Het is een mooie witte ruimte met drie compartimenten. De werken die de cliënten maakten, worden telkens per kleur geëxposeerd. Er zijn zo’n speciale effecten in het gebouw dat we er echt iets tofs kunnen van maken. Foto’s volgen morgen… En daar is er weer een Belgiana. Hilde is geland – met zo’n klein vliegertje. De taxi staat klaar en we arriveren in het centrum. De leerlingen springen buiten en beginnen te zingen. Welkom welkom aan hilde dujardin  – op de melodie van de drie biggetjes… Anne heeft cappuccino gemaakt met vers geklopte room en er staan wel drie soorten koekjes klaar. Njam! We laten Hilde niet veel tijd om te acclimatiseren want na een uurtje begint ze aan de eerste evaluatie. Intussen wordt het eten klaar gemaakt – kippenfilet, worteltjes en gebakken patatjes en een heerlijk tartaartje van Roselien. Ons volk kan lekker koken. Er volgen nog verschillende mededelingen en opdrachten – voor vandaag, morgen en overmorgen. Waw wat hebben we een stress! Anne is de hele avond bezig met het prepareren van het aandenken. Het wordt mooi… Hilde en Marij hebben nog een gesprek met Levi – en we zijn helemaal niet ontevreden!

Intussen is beneden het overleg gestart voor de laatste dag – een feestdag. Leuke ideeën en hier en daar een bijsturingetje. Daarvoor zijn we er natuurlijk… En ook vandaag keert de rust en stilte terug in het huis. Het is een verademing… Dit verslag afmaken, foto’s invoegen, een speechke schrijven voor morgen en dan eindelijk onder de dons. Slaapwel!

Aan alle MMI-ers een supertoffe themadag gewenst morgen en zorg dat je in het Guiness-book komt!!!

Dag tien. Zoals elke dag weer vroeg opgestaan. Vanmorgen zei iemand: nog vier keer slapen. Het is ongelooflijk hoe snel het gaat. En dan mogen we niet denken aan wat nog allemaal moet komen. Brrr! Dus we doen even of we dit nog niet beseffen… Mâini Dibace vertrekt en Anne gaat iets later want we moeten nog van alles afspreken. Ze doen het daar zeer goed. Ze waren in ’t roze. Een roze zoektocht, de pink panter was van alles kwijt, roze marshmallows, roos snoezelen. De cliënten hebben er enorm van genoten. De leerlingen zijn enorm gegroeid – dikke duim! In Sfanta Treime zien ze rood vandaag – zit ons roodborstje hier voor iets tussen? Haha! Dansen op Vlaamse muziek van Paul Severs, Willy Sommers, Yvan Heylen, Margriet Hermans, Bart Kaëll, … bij ons zouden we daar nooit naar luisteren maar omdat Cosmin dit graag hoort en kan meezingen, doen we dit met veel plezier. Hm… Daarna vilten, een rode hartentaart bakken, hemelbeestjes stempelen, kabouters in vogelperspectief maken, … Een hele boterham! Intussen heeft Levi een gesprek met de mama van Paul. Paul heeft hetzelfde (uiterst zeldzaam) syndroom als zijn zusje. In België is er één kindje, in Roemenië zijn er vijf mensen die dit hebben. Dit is dus een bijzondere ontmoeting die twee en een half uur duurt… Na de middagslaap een stukje zelfgemaakte taart eten en dan op weg. Er is namelijk van alles te zoeken onderweg. Benieuwd of ze het ook zullen vinden… Het gaat bijzonder goed. Cosmin en Raul haasten zich om het eerst naar de volgende foto op hun tocht. De begeleiders waren bijna vergeten dat Raul kon lopen… Dan thuiskomen, een boterhammetje eten en het moulin rouge spel spelen. Schitterend! Alle cliënten doen mee – ook Cata en Luci. Ze krijgen rode kousen, rode lippen en wangen, een rood masker, een rode roos. Lore begeleidt dit live met haar sax – wat een fijn moment. In de school kiest de prinses voor de paarse jurk. Ze speelde dat ze moe was en eigenlijk is ze dit ook echt zo. Misschien kunnen weinigen zich voorstellen wat dat geeft… Wij wel: vuurwerk! Voor de activiteiten echt kunnen beginnen, komt een juf binnen om wat uitleg te geven over morgen. Morgen hebben de vier leerlingen immers een soort diocesaan examen. Dan komt ook een inspecteur van Bucuresti en een afgevaardigde van de jude?ul Mures. Een beetje spanning dus. En op de koop toe moet de school het hotel en alle pleziertjes van die mensen betalen. Vreemde situatie – zeker als je weet hoe ze elke Lei die ze uitgeven wel drie keer moeten omdraaien. Daarna gaan er twee mee op het vliegend tapijt samen met Carolien en maakt Ine gekke hoeden. Prachtig resultaat! Jammer van haar Engels dat echt wel achteruit gaat – can we put it in de ‘geng’ (ze bedoelt gang) because there’s no room (ruimte, plaats) enough. Ja… een mens kan ook negatief evolueren, nietwaar? Na de pauze wordt er gewisseld. Tegen één uur komen drie ouders in de klas en bespreken ze verder de gevolgen van de beslissing van het gemeentebestuur om het persoonlijk assistentiebudget af te schaffen. Mensen kunnen niet anders dan met hun handen in het haar zitten, denk ik. Om veertien uur hebben we een afspraak met Theodora – een psychologe van de school – die ons meeneemt naar een kunstschool, waar ze tot vorig jaar werkte en waar ook haar zoontje naar school gaat. Boeiend want innemende verhalen, geëngageerde verhalen, ontroerende verhalen. Kippenvelmomenten! Om kwart na drie komen we thuis. Oef… jullie zijn daar. We dachten al dat er iets gebeurd was… Zo zitten ze in mekaar, ons jong volk! Vlug een boterhammetje binnen spelen en weer aan het werk gaan want de anderen zijn al lang bezig. Ze zitten niet stil en intussen wordt ook al gekeken voor het avondeten. We eten eerst kippensoep – een overschotje van Aurelia – een restje spaghetti en dan kippengehaktballetjes met linguine – ik kon in een vorig verslag niet op deze naam komen – en een lekker tomatensausje. Bravo bravo bravo bravissimo  voor Ella, Jana, Nel en Carolien! We zingen ook van Geen wonder dati k ween en van The sun is sacking (?) in the see. Niveau!!! De afwas wordt gedaan, ze evalueren, nog wat gesprekjes, een doorschuifsysteempje in mekaar boksen – wat is dat moeilijk! Ja, het is avond en dan begint een mens al eens te sukkelen. Sommigen slapen al, anderen werken nog een beetje. Nog anderen schrijven… ter ere van de thuisblijvers die via deze weg meeleven. Tot morgen dan maar!

Dag negen. Vanaf vandaag moeten we weer vroeg opstaan want de plicht roept. Om zeven uur aan tafel. Een rustig ontbijtje – een zeer rustig zelfs. Mieke maakt zich ongerust maar dat zegt meer over haar dan over ons… Om acht uur arriveren Simona en Melania. Het is een blij weerzien met Anne! Iedereen vertrekt. Anne gaat mee met de groep van Mâini Dibace. Het is haar eerste dag en ze is een beetje zenuwachtig. Ze hebben de blues vandaag. Snoezeldoeken, de blauwe krasvissen, pomponnen maken en de dansvloer op. Jana is de dj van de dag. Sjiek hoe ze een uur aan een stuk de ambiance erin houdt! De sfantatreimers gaan voor geel. Gisterenavond hadden we met ons trio nog een feedbackgesprekje en ze weten wat hen te doen staat. Animo & ambiance – daar is het om te doen! Ze schilderen, spelen, snoezelen, maken muziek, bakken bananentaart en frietjes en eten ze ook op. Ja, er is leven in de brouwerij! In de school ontmoeten we de pink ladies. De roze poedel on the wheels is echt de max. Ze doen een roze zoektocht in de stad en eindigen bij de citadel en spelen daar een spel. De tijd vliegt voorbij! Intussen bezoeken onze drie gasten de drie projecten en zien ze de leerlingen ook aan het werk. Dat is aangenaam en tegelijk een verrijking. In elke organisatie worden ze warm ontvangen en krijgen ze al een uitnodiging om volgend jaar weer te gast te zijn. Zien wat het wordt zeker… maar dit is zeker: wij zouden het ook graag hebben. ’s Middags heeft Aurelia, de kokkin in Sfanta Treime, eten voor de cliënten klaar gemaakt én ook voor ons. En ja, Mieke, mijn stukje taart is op… Valentin Marica, de stichter behoeder ouder journalist schrijver dichter en dus bekende Roemeen, speecht – jullie zijn onze vrienden en we zien jullie graag terug… Het is een emotioneel moment. De directeuren krijgen een van zijn dichtbundels en ook nog een cadeautje uit het atelier. Mieke kiest een schilderij – eentje van Cosmin. Mooi! Ze vertrekken – we zingen, danken, zwaaien, slikken… Drum bun! La revedere! Daarna weer aan het werk. De leerlingen zijn bezig voor morgen, wij voor de rest van de week. To-do-lijstjes, evaluatiegesprekken plannen, de expositie organiseren, de opkuis, … Er is dus nog zo veel te doen! Vandaag moeten we niet zelf voor ons avondeten zorgen. Claudia, één van de juffen van de school, zorgde voor sarmale – een nationaal gerecht. Koolbladeren gevuld met gehakt en rijst. We serveren het met smantana – we weten niet goed of dit vette platte kaas of magere dikke room is. In elk geval, het matcht zeer goed met de rolletjes. Er is niemand die zijn neus opsteekt en dat is tof! Tijdens de aperitief samen de rest van de week bekeken. Stress!!!!!!! Roodborstje wordt even ter orde geroepen want ze liet zich volledig gaan. Grapje Rosie! Ze is vandaag echt wel het zwart schaapje – ze kreeg slaag J van onze Levi – uit zelfverdediging zegt hij. Ik denk dat ik hem geloof… Oja, vergeten te zeggen dat meer dan de helft van de film ‘verdwenen’ was. Een raadsel hoe dit mogelijk is maar het is zo. Dus Sneeuwwitje werd een tweede keer ingeblikt en met meer succes. Alle scènes staan intussen op de laptop – nu nog teksten en muziek toevoegen en alles mixen en klaar is kees. Zeer benieuwd! Intussen hoor ik ze boven slaapwel zeggen en nachtzoenen uitdelen. De tijd is rijp voor het verslag van de dag. Nog even en dan mag ik ook slapen. Ik kijk er naar uit… Tot morgen!

Dag acht. Aan tafel om negen uur. Even polsen hoe de nieuwkomer en de toerist geslapen hebben. Ja dat viel wel mee. Maar alles kan beter natuurlijk. Ontbijten met vijftien en lunchpakketten klaar maken voor 13 want Anne gaat niet mee wegens zwangerschap en Katleen neemt het vliegtuig naar huis. Maar eerst gaan ze samen spaghettisaus klaar maken voor de leerlingen vanavond… Om tien uur arriveren de directeuren en maken ook hun pakketje klaar. Vertrekken naar Gara Voiajor. Even polsen waar we moeten zijn. Spoor 10. Blijkt dat hij even later arriveert op spoor 8. Een geluk dat we bij de pinken zijn… Intussen afscheid nemen van Katleen. De leerlingen zingen hun lied… Mooi, ontroerend – ze heeft dit verdiend… De microbus op. 16 plaatsen beschikbaar. Je wil niet geweten hebben met hoeveel we erop zitten. Een hobbelige rit. Uitstappen aan de kerk van Berghia en de aardewegel en heuvels in. Een zestal kilometer klimmen – dit is te doen maar voor sommigen toch wel lastig. Op de top een kwartiertje pauzeren en genieten van het schitterende uitzicht – o.a. een massa schapen. Iedereen is verplicht om iets te eten en te drinken – is het nu niet nodig dan is het preventief. En ja, iedereen doet het… We stappen verder richting Sausa – eerst een kleine sightseeing in het dorp en dan naar de school. In het aanpalende parochiaal centrum is een feestje aan de gang en Dirk maakt direct kennis – hij maakt daar heel snel deel uit van de patriarchale maatschappij en hij geniet ervan… Hij doet een toertje met een oude Lada en krijgt een halve liter Ursus – die hij uiteindelijk moet uit salamanderen want ze hebben de fles nodig… Intussen zijn Sylvia en Marij op bezoek bij Mama Maria Lapte voor een stuk taart en een tas koffie. Als je volgend jaar terugkomt, dan ben je weer mijn gast… Die gastvrijheid, we hebben er enorm van te leren… Samen picknicken, de rugzakken leeg maken om gerief achter te laten in de school en genieten van de zon. Wat hebben we toch geluk… We zetten onze tocht verder. Lichtjes bergaf naar de Mures – de pont ligt klaar om ons over te zetten. Dan de velden door naar Vidrasau. We nemen een laatste rustpauze aan de kerk voor we naar de zigeunerstraat gaan. Nog een paar laatste instructies en we kunnen gaan. De zigeunertjes komen van alle kanten aangelopen. Niet te doen… Je moet dit gevoeld, geroken, gezien, beleefd hebben om te weten wat dit teweeg brengt. Dit is pas een confrontatie… Tot over de spoorweg lopen de kinderen met ons mee. En net als we denken dat we er nu flink de pas moeten inzetten naar de grote weg, komt er een microbus aangereden. Of hij naar Tirgu Mures gaat? Ja, stap maar in. Het dubbel van 16 op de bus m.a.w. als haringen in een ton. Maar het valt best mee want de chauffeur voert ons tot aan onze voordeur. Onze De Lijn kan hier iets van leren… Dan uitblazen bij een fris pintje – we hebben dit verdiend. Allemaal in de douche en vaststellen dat we verbrand zijn. De een al meer dan de ander – Roselien is eerder paars en heeft drie blaren op de koop toe… Wij vertrekken rond zeven uur met de taxi en pikken D&S op aan Hotel Continental. Met vijf in de taxi. De chauffeur is bang voor de politie maar we doen het toch. Een autorit met omwegen brengt ons bij het huis van de familie Marica. De collega’s zijn onder de indruk… We worden met open armen en zeer veel en lekker eten en drinken ontvangen. Amai… onze lijn! Vorig jaar deden we mee aan een wedstrijd van het ACW in Diksmuide en sleepten daar de eerste prijs in de wacht. Vanavond werd het bedrag overhandigd aan de familie. Dit hebben ze enorm geapprecieerd en ook verdiend! Het was een fijne, boeiende avond met veel verhalen en grapjes maar ook heel ernstige momenten. We nemen afscheid – tot morgen! Naar huis met de taxi en vaststellen dat de leerlingen al in hun kamers zijn. Wat zijn ze toch voorbeeldig… Onze benen zijn stijf, onze ogen vallen toe – dus is het bedtijd ook voor ons. Jullie lezen ons morgen terug!

Dag zeven. Een andere dag dan de andere om veel redenen – die volgen. Ten eerste. We mogen vandaag langer slapen want het is weekend. Iedereen moet vandaag om negen uur kwart aan tafel zijn. En niet te geloven – iedereen is veel vroeger wakker… Maar dat is ook fijn natuurlijk. Heel op het gemak ontbijten, picknick klaar maken en vaststellen dat we toch niet om 10.30 uur klaar zijn. En dat is gelijk ook ten tweede. Vandaag gaan we de stad bezoeken. Onze stad Tîrgu Mures. Onze plaatselijke gids is Melania – één van de begeleidsters van het dagcentrum. We zien twee orthodoxe kerken, een katholieke en een gereformeerde kerk en een synagoge. Roemenië is een zeer gelovig land – voor wie dit niet wist. We bezoeken ook het cultuurpaleis en de toren vlak daarbij. We betalen een gids, die zijn werk heel goed doet. We moeten wel betalen – en we proberen het uit te spelen dat het normaal is in Europa dat studenten korting krijgen en hun leraren ook. De baliemadam heeft ons geld- en charmeoffensief perfect door… Daarna naar de middeleeuwse site waar we o.a. Hollanders zien die tweedehands kleren aan de man brengen (verkopen dus) aan de arme Roemenen. Ik geloof dat wij dergelijke praktijken niet zouden doen… We picknicken op twee kleine tribunen. We spelen de blauwe tegen de blauwe. We moesten vandaag in het blauw zijn. Vandaag was namelijk de dag (ten voordele) van mensen met autisme. In het park waren er allerhande activiteiten om mensen bewust te maken van autisme en de gevolgen daarvan. Zoals roos de kleur is van de internationale dag ter bestrijding van borstkanker, zo is blauw de kleur van autisme. We hadden afgesproken om in het blauw te zijn. Iedereen was in het blauw, behalve Marij. Terwijl iedereen in de kerk was en daar de nodige uitleg kreeg, sprong zij binnen in het winkelcentrum om zich daar ook in het blauw te zetten… Om veertien uur verdwijnt Marij om samen met de familie Marica Anne op te halen in de luchthaven. Wat niemand wist, was dat er ook andere mysterieuze gasten ten tonele zouden verschijnen. Mieke Reynaert samen met haar aldi (algemeen directeur Dirk Laleman) en haar pedi (pedagogisch directeur Sylvia Maertens) kwamen uit het vliegtuig gerold. We nemen samen de auto en taxi naar het centrum. Eerst komt Anne (weliswaar zonder bagage – die blijkt nog in Brussel te staan en komt een dag later). Heel fijn weerzien. De leerlingen zingen ‘Anne, als ik jou zie…’ Dan gaat de bel. Wie is daar? Dirk Laleman verschijnt – de camera in aanslag. Niets mag verloren gaan… zouden we daar ooit iets van zien? Dan Sylvia Maertens. De leerlingen schrikken zich een aap. En Mieke is ook mee. Wat doet zij hier? Er zijn leerlingen die moeten wenen… En dan beginnen de leerlingen honderduit te vertellen over al hun ervaringen. Hun stage, het eten, de nachten, hun vliegtuig, … Om kwart na zes vertrekken we naar ’t stad. De directeuren moeten hun bagagekes afzetten in hun hotelkamer (Hotel Continental) en dan gaan we eten. Wij zijn uitgenodigd door de familie Marica in een trendy restaurant en de leerlingen gaan naar Leo. Ze kennen dat daar al. Afspraak om tien uur in Plaza. We drinken wat en hebben tijd om bij te praten. Niet overdreven lang want… morgen gaan we wandelen. En we moeten zorgen dat we uitgerust zijn… Dus noapte buna!

Dag zes. Laat ons hopen dat niemand het in zijn hoofd haalt om deze morgen al aprilgrappen uit te halen – want dat zou echt niet gepast zijn. Of laat ons bidden dat niemand überhaupt wéét dat het 1 april is. Dan zijn we van al die zottigheden gespaard… Weinig kans zeker? Ontbijten zoals gewoonlijk – de maaltijd ’s morgens is veel kalmer dan ’s avonds. Hoe zou dat komen? In de school is geel het centrale thema. De prinses was weer super – zo super dat ze de lakei – die allergisch is aan verf – geel verfde. Nu die allergie viel al bij al wel mee… Ze maakten een droomboek – een half boek want het moet nog afgewerkt, ook hier ging de zon zakken in de zee en ze bakten frietjes. O zo lekker en o zo vet. Ook de Hongaarse kuisvrouw kwam even piepen en kreeg prompt een pakje friet in haar handen geduwd. Kosonom (Magyar voor bedankt)! Mâini Dibace zocht het in ’t bruin vandaag. Ze zouden chocoladecake bakken en daarvoor hadden ze eitjes nodig. Ja, als je eitjes transporteert, dan kunnen die breken. Hé Jolien? Van negen tot elf waren er slechts zeven cliënten – dus was er wat meer ademruimte om ook eens met Orsi van gedachten te wisselen over de cliënten, hun manier van werken, de manier van financiering. Ze maakten ook hier konijnen en zoals gezegd cake – die eerder aangebrand was en dus zeer goed in het bruine thema paste. Hij werd toch met veel smaak binnengespeeld. En dan even voor één afscheid van Katleen. Ze werd ‘gezegend’ en kreeg een geschenkje. Emotioneel moment -  dat belooft voor het eigen afscheid… In Sfanta Treime waren er deze voormiddag geen activiteiten want iedereen ging naar de zoo. De zoo in Tg. Mures is de derde grootste van Roemenië en dus blijkbaar wel het bekijken waard. De leerlingen waren in elk geval enthousiast om ook dat eens gezien te hebben. Samen eten en weer aan het werk. Opruimen, voorbereiden – Ine en Carolien zijn bij de vooruitziende vrouwen en zijn al bezig voor dinsdag. Het zijn voorbeeldjes… Levi en Lore doen nog een groen optreden en wij horen Paul en Cosmin kraaien tot binnen. Ambiance! Intussen zijn Feebe en Perle aan de kook geslagen. Het wordt vanavond macaroni met hesp en kaassaus. Deze namiddag ook een gesprek gehad met de begeleiding van hier. Even vragen hoe het gaat met de vijf leerlingen. En ook vragen naar hun dromen voor het dagcentrum en de plannen die ze nog hebben. Boeiend om hen te beluisteren… En dan is er aperotime – met Belgische tacochips – die hadden ze allemaal laten zitten, de transportdieven. Eén zak was open gemaakt maar blijkbaar stond de smaak hen niet aan… En de verhalen komen weer – soms super hilarisch, soms echte kippenvelmomenten. Ine heeft contact met het thuisfront en wil dat ze de blog lezen – www(dot=punt)mmiko… nee mama niet n maar de m van mama, ja nog een m van marijke en de i van ine en dan k en o en … mama je weet toch wat nu zal volgen…? Hoe ze dat allemaal vertelt – we lagen plat… En dan tijd om te eten – de meisjes maakten lekkere saus maar lieten de spirelli’s toch een beetje te lang koken. Ken je die smaak…? En als dessert komen de pink ladies hun suikerspin draaien. Het duurt en duurt en duurt… tot Jolien zich even gaat moeien. Zij heeft Plopsalandervaring. En inderdaad, zij maakt sugarspinnetjes, dixit ons Caro. Amai, amai! Er was in de namiddag sprake van dat ze met een bende zouden uitzetten. We zitten nog steeds te wachten maar blijkbaar is het goed om thuis te zijn. En ook dat is geen slecht teken. En om af te ronden – ten eerste 1 april bracht geen vissen voort. Ten tweede nog één keer slapen en dan komt Anne. Ze komt in de plaats van Katleen, die terugkeert naar België en die het hier zal missen. Dat staat nu al vast! Ten derde een kort verslag vandaag – vergeef het de verslaggever want zij is moe… Morgen wordt beter want we hebben een langere nacht voor ons – we gaan pas om kwart na negen aan tafel en om half elf komt onze stadsgids Mela ons ophalen voor een dagje Tg. Mures op zijn best. La revedere!

Dag vijf. Een nieuwe dag en de zon schijnt weer. Heerlijk! Het is nu nog frisjes maar ze geven warm weer uit voor vandaag. Goede vooruitzichten dus. Ontbijten zoals gewoonlijk en dan de baan op. De schoolgangers vertrekken alleen want er is hier nog een en ander te arrangeren met de Marica’s – contracten tekenen en stempelen voor Europa, een locatie zoeken (én vinden) voor de tentoonstelling, even stilstaan bij de groep studenten (ze zijn super tevreden!), geldzaken regelen,  … Op zoek gaan naar inkomsten is hier een dagelijkse bezigheid/bezorgdheid. Ze geven een kleine inkijk in hun bekommernissen. Eén voorbeeld (van de vele) – het centrum betaalt 450 Euro per maand voor hun gasverbruik. Dat bedrag op zich zegt misschien niet veel maar als we de  vergelijking maken met wat ze verdienen, zegt dat wel iets. Een pedagoog verdient 400 Euro per maand, een gepensioneerde licentiate (met 37 jaar dienst) 320 Euro. De rekening is snel gemaakt, niet? Komt daar dan nog eens bovenop dat de plaatselijke overheid vandaag liet weten dat ze het persoonlijk assistentiebudget voor personen met een beperking gewoon afschaffen. Het is onvoorstelbaar dat mensen niet op straat komen… Intussen hebben Carolien en Ine de school bereikt en zijn ze goed gestart. De prinses heeft zich in het blauw gestoken vandaag maar dat lijkt niet goed af te lopen. Ze is op zoek naar haar konain (en ze bedoelt rabbit – help!). De activiteiten daarentegen lopen wel goed – pompons maken en vrolijk dansen – buiten op de speelplaats. De gasten vinden het mega! Echte cheerleaders zijn ze!!! In de klas worden de blauwe fabeldieren gemaakt – mooi voor de expositie van volgende week. Daarna de blauwe marsepein en eindigen met het voeldoek – intussen Caroliens specialiteit – en de blauwe jeans gerestyled. Bère! In Mâini Dibace zaten ze in ’t groen vandaag. Een groene groentenflan – bleek zeer lekker te zijn, hyperkikker – en ze waren hyper, massage met groene aloë vera (weeral Vera !) crème, voeldoeken en ze maakten zeker honderd boombladeren – we hebben dus nog wat knipwerk voor de TTS van volgende week (= tentoonstelling – we zullen deze afkorting dus nog vaker gebruiken). De meiden waren zonder Katleen weg vandaag maar ze trokken goed hun plan. Ja Anne, je zal dus niet te veel werk hebben hier – haha! Hopelijk ben je echt wel een beetje uitgeslapen… Sfanta Treime zat in de bruine tinten vandaag. Feebe maakte heerlijke chocoladecake – samen met chefkok Rares en toezichters Paul en Cata. De Marica’s stonden verstomd dat zo’n fijn (ze bedoelden het letterlijk maar het klopt ook figuurlijk – noot van de verslaggever) meisje op die manier met de cliënten kon omgaan. Schoon compliment, Feebe! (Tussen haakjes: ze heeft haar geld verdaan aan kleren vandaag! En ze was niet de enige!) In de crea werkte Nel aan het chocoladekonijn en dat ging wonderwel zeer goed. Raul wilde er zelfs niet mee ophouden en ook Cosmin en Paul werkten serieus. Katleen en Roselien djembeeden en Nel ging snoezelen. Een superthursday! Tegen half twee is het tijd om te eten. Buiten in de zon. De meesten zijn in zomertenue – ook kouwelijke Ella. De Roemenen verklaren ons gek en op straat worden we nagekeken – het is voor hen nog winter. Ze lopen nog met dikke jassen en laarzen over straat. En dat vinden wij echt wel erover. Afwassen en verder werken – bijsturen, bijwerken, bijkletsen, bijleggen – er komt heel wat bij kijken bij samen werken. Levi en Lore houden zich klaar voor de uitstap van straks – ze gaan naar Weekend. Een ontmoetingsplaats voor de Roemenen en zij mogen mee. Gelukzakjes! Om half zeven komen ze thuis, gaan aan tafel met de gasten en daarna nog een klein half uurtje snoezelen. Hun dagtaak zit erop. Maar wat is Cosmin verdrietig – hij moet zijn nieuwste vriend Levi en zijn grote vriendin Marij achterlaten. Elke dag bouwt hij wel tien kamers voor haar. Moest hij nu eens echt een architect of aannemer zijn, ze zou niet weten waar te slapen… Vandaag stonden Nel, Roselien en Jana in de keuken. Ze bakten kip, bakten patatjes, bakten champignons (met een lichte roomsaus) en Roselien schudde dan nog een heerlijke tartaar uit haar mouw. Ze kregen achteraf een applaus – weliswaar geen staand maar toch, het was absoluut niet mis. Daarna nog de afwas en verder werken voor morgen. En plots een lichte paniekaanval – het beige papierplakband is op en er moeten nog rabbits gemaakt worden en hoe gaan we dat nu doen? Met van dat breed bruin plastiek plakband? Met lijm? Met brochettestokjes? Met wat kunnen we nog opnoemen? Maar no panic, geen stress, geen traantjes – een goede soldaat trekt zijn plan. En we geraken er wel uit. En je zal zien, morgen zal er daar geen haan naar kraaien – want ze zullen het niet geweten hebben… Daarnet nog even naar boven gesprongen – het gaat een beetje te luid, zeker als er al mensen willen slapen. En ja, het is direct stil. Ze zitten (bijna) in hun bed en kunnen weldra dromen van wat geweest is en nog komen moet. Droom ook zacht, vrienden in België!