Roemenië 2010 Archive

Na een avondje stappen is opstaan niet simpel maar we staan er – voor de laatste keer zo vroeg. Morgen mogen we een beetje langer slapen want dan is er alleen nog de grote opkuis. In Sfanta Treime blijven ze dicht bij huis – Frankrijk. Tour de France. Ze krijgen elk een drinkbus en een koerseklakske. Een kuitenmassage en de koers kan beginnen. Rijden met de hometrainer en wat kracht- en uithoudingsspelen. Een laatste dag met pit! De schooltaxi vertrekt voor het laatst – Sien en Eline gaan mee naar de Olympische Spelen. En het is leuk – de openingsceremonie met de Olympische vlam – die na een tijd de hele sportzaal in de rook zet, de laurierkransen, de 12 disciplines – de medailles liggen klaar. Heb ik iets gemist of werden ze echt niet uitgereikt? Dan voor een laatste keer naar de klas en afronden met vers gemaakte tzaziki. Cristi vindt het heerlijk! We springen nog even binnen bij mevrouw Pescari, de directeur. Ze vindt de samenwerking super en bijzonder belangrijk en hoopt – net als wij – dat we volgend jaar terug komen. Mul?umesc! We nemen afscheid – een zoen een knuffel een traan. Dat hoort erbij bij afscheid nemen… Dag Geta Doro Cristina Maria Ionu? Giorgiu! Met twee taxi’s naar huis en eten. Intussen hebben Anne en Hilde drie evaluatiegesprekken gedaan. Lastig – vooral als je moe bent… Hanne deed boodschappen en heeft al het eten geprepareerd voor deze avond. Charlotte liep een keer of twee over en weer naar ’t stad om foto’s binnen te brengen, kadertjes te kopen, foto’s op te halen, nog andere kadertjes te kopen, … Na de middag gaan Hilde en Marij verder met de evaluatiegesprekken. We doen er twee en rusten dan wat uit in de schommelstoel in de zon. Heerlijk. Andere activiteiten: winkelen – want het geld moet perse op, fotoboekjes maken, dozen vol materiaal sorteren voor de zolder (en Anne vindt haar portefeuille terug!!!), het evaluatiegesprek met Lize, bezoek met de cliënten aan de Weekend – een soort Blaarmeersen, avondmaal bereiden – creatief-met-overschotjes, Charlotte loopt nog twee keer naar ’t stad voor foto’s, valiezen maken, afscheid nemen van Simona en Mela, tranen vegen (en Cosmin vindt het absoluut niet leuk dat we weer naar België gaan!!!), denken aan de collega’s in Kortemark, … De spaghetti en tortilla’s smaken. We hadden een goede kokkin aan het fornuis! En dan is er de stemming voor het beste team van Komen Eten. Het team van Hanne, Melissa en Charlotte wint met één puntje verschil met het marginale team van Eline, Tiemen en Sien – die deze score halen met de inkleding (en zeker niet met het eten!). Zoals eerder aangekondigd zouden we het fijn vinden dat de winnende ploeg eens in het restaurant kan Komen Eten – maar daar hebben we het wel nog eens over als we terug thuis en op school zijn… Alle bananendozen (dertig!) naar de zolder sleuren maar vele handen maken het werk licht. Karaoke spelen thuis, het laatste vriendschapsbandje knopen, de laatste verloren voorwerpen worden weggemoffeld in de valiezen – morgen moeten we dan enkel de (bad)kamers kuisen en we zijn klaar voor het vertrek. Terug naar huis na veertien dagen hard werken. We hadden hier een heel mooie tijd samen. Om nog lang vast te houden. Om niet meer te vergeten.

Dit was het laatste verslag van de dag. Morgen zijn er andere bezigheden en de vakantie begint. Aan iedereen die vakantie heeft, geniet ervan…! Wij zullen dat ook doen.

Opletten vandaag – het is 1 april. Ze hadden ons gewaarschuwd en we zijn op onze hoede. Dus vroeg uit de veren om controle te hebben… We zijn dus bij de eerste vandaag. Misschien door toedoen van Hilde? Who knows… Na het ontbijt met negen naar de school. Daar is het wereldfeest en alle landen die we de laatste twee weken bezochten, zijn daar met een heuse vertegenwoordiging aanwezig. Melissa en Sofie hebben dit allemaal geprepareerd. Wat een werk en wat een volk! Alle leerlingen van de school zijn daar aanwezig, de leerkrachten, ouders, een klas uit een school die daar een paasstukje komt brengen, de leerling”Historiek van het technisch en beroepsonderwijs”en van het vijfde leerjaar van de klas van Monica, de 10-jarige dochter van Geta onze juf.

De sfeer zit goed – een heleboel activiteiten en we ronden natuurlijk af met een Belgisch suikerwafeltje en een glaasje cocktail (zonder alcohol weliswaar). Er wordt nog gedanst en gesnoezeld en iedereen keert tevreden naar huis. In Sfanta Treime namen ze de internationale bus naar Italië – premier Berlusconi was niet aanwezig (gelukkig?) maar zijn kompanen waren in vorm. Ze maakten mooie rood wit groene pastakaders én lekkere hapjes. Moet dat nog meer zijn…? Iedereen eet wat – in verspreide slagorde – en begint daarna aan de voorbereidingen voor het wereldfeest. Maar er is een serieuze spelbreker. Anne vindt nergens haar portefeuilke met daarin – ja, je raadt het al: haar pasport. Het huis wordt ondersteboven gekeerd. Alle kasten – die vol zitten met van alles en nog wat. Alle dozen – en er zijn er nogal wat. Van de kelder tot de zolder. Evy doorsnuistert zelfs de vuilnisbak. Iedereen is betrokken bij de speurtocht maar tot nu toe helaas… Er is – zoals het hoort bij een mega-activiteit – een briefing en iedereen wordt in het werk gestoken. We hebben een goede twee uren de tijd. Om twintig na vier moet iedereen in tenue zijn. We staan er nog niet helemaal of daar zijn de eersten al. Oef… en ja, het feest kan beginnen! Er is heel veel volk – van Sfanta Treime zijn de ouders aanwezig en er is veel volk – zowel personeel als cliënten – van Mâini Dibace. Er zijn 7 landen vertegenwoordigd én België is er ook – weer met wafeltjes én met frietjes. Er is heel veel ambiance en er is tv. We zullen dus op de Roemeense tv verschijnen. Wie had dat ooit gedacht? Tussen haakjes – we waren ook al te lezen in twee kranten maar die artikels volgen later. We ronden het sarbatoare mondiala af met Kumbaya – wij zingen en zij zingen met ons mee. Een kippenvelmomentje… Na het feest de grote opkuis. Iedereen helpt mee en dat is fijn. Afspraak om 9 uur in een club in het centrum. Mela heeft gereserveerd – als je dit niet doet, dan kan je niet binnen. Raar systeem – wij kennen het niet… Blijkt dat er ook karaoke is vanavond en die van ons openen de avond. Ze zingen mooi en ze zingen veel en ze drinken ook goed… tot Sien een sms krijgt van Lynn met het nieuws dat onze collega Rudi gestorven is. We kunnen het eerst niet geloven – we weten nog niet zo lang dat hij ziek is… We zijn er niet goed van, de sfeer is weg en we gaan naar huis. Iedereen gaat vlug slapen – of probeert althans… Het was een mooie dag vandaag, een nabije dag en we dragen hem daarom op aan Rudi…

En hier zijn we dan weer – voor de elfde keer al. Het wordt een speciale dag vandaag. Hanne en co zingen al van ’s morgens vroeg dat Hilde komt. Ze zijn erop gevierd… En er nog ander nieuws. L.L. uit Z. komt niet naar huis met een Roemeen maar wel met J.V. uit H. En wij zien dat met zijn allen ontzettend zitten…! De mama’s en de papa’s ook? Verder ontbijt als anders maar we moeten ook de boterhammetjes klaar maken voor deze middag omdat het grootste deel van de groep naar een danswedstrijd gaat kijken om 13 uur. Ze gaan te voet en het is wel een half uurtje stappen. Het is een ‘inclusief’ dansconcours. Elke groep bestaat uit kinderen/jongeren met én zonder  beperking. De beste groepen van deze provincie (maar hier heet dat Jude?ul)mag dan deelnemen aan een nationaal concours. De muziekjuf van de scoala speciala nr 2 doet mee met een groep leerlingen van de school samen met een groep leerlingen uit het lyceum waar we op bezoek waren. Vorig jaar deden we/ze ook zoiets en dat was super de moeite. Benieuwd wat het dit jaar wordt… Intussen kan ik laten weten dat het een buitengewone ervaring was… De school reist vandaag naar Latijns-Amerika. En wat zit er nu weer in de valisa? Poncho’s die nog moeten beschilderd worden en ze doen dit echt heel graag. En het moet gezegd: het resultaat mag gezien worden. Daarna is het tijd voor de snack  van de dag – een tortilla gevuld met een lekkere groentesaus. Het smaakt! We ronden de iets kortere dag af met een nieuw spelletje – pesten. Het lijkt een beetje op Uno. Ze kunnen het dus vrij snel mee spelen. Tof! In Mâini Dibace vertrekken ze voor de laatste reis – een laatste keer de bus op – op naar Amerika. Ze gaan verkleedkledij maken die ze straks kunnen aantrekken om de catwalk op te gaan. Olala, ze zijn niet meer te herkennen. En is dat daar Hanne met die rode lippen en blauwe oogschaduw en een gebloemd bloesje? New look? Ze maken ook kransen om straks naar het dansfeest te gaan. Er zijn daar frietjes te krijgen en zelfgemaakte hamburgertjes (weer met die slechte broodjes). De genodigden vinden ze super. Er wordt de hele tijd gedanst. Wat een zwoele sfeer is me dat! En dan is het tijd om weg te gaan. Er volgt een speech – woorden van dank voor alles wat de voorbije twee gebeurde. Iedereen krijgt een aandenken. Tien dagen stage om nooit meer te vergeten… In Sfanta Treime zijn ze gearriveerd in Griekenland. Zeus verschijnt – met in zijn kielzog twee mooie godinnen. Ze aanbidden hem… en hij verdraagt het. De cliënten genieten van het spectaculu en wij ook. De Olympische Spelen beginnen straks. De openingsceremonie, de vlam en ja, daar gaan we. De atleten strijden voor de medailles in heel verschillende disciplines. Lucian wint in trampolinespringen… Hoe kan het ook anders. Ze beklimmen het podium. Ze genieten… Wij vertrekken na het vlugge maar lekkere (met dank aan Evy) creatief-met-kip hapje naar de luchthaven. De chauffeur is een wegpiraat. Anne zit achteraan en is doodsbang. Ze wil absoluut niet in het ziekenhuis belanden. Ik zit vooraan en word zelfs daar wagenziek. Ik vraag om het wat rustiger aan te doen. Hij vindt deze vraag zeer grappig – en wij niet… We wachten op Hilde en daar is ze – twintig minuten later dan voorzien maar we zijn content om elkaar weer te zien. We hebben veel te vertellen tijdens de terugrit (en ook deze chauffeur is een schurk – hij rijdt zelfs waar auto’s niet mogen rijden). We arriveren en het welkomstcomité staat klaar. Cosmin zingt van vrolijke vrienden en iedereen doet mee. Hilde is écht welgekomen. Geen tijd te verliezen en dadelijk beginnen met de eerste evaluatiegesprekken. Mâini Dibace is eerst aan de beurt en na het eten komen de leerlingen van de school, zo plannen we. Een beetje stress, jawel… Na drie leerlingen is het tijd om te eten. Een bladerdeegje met een restje gehakt en dan spaghetti. Hilde kan eventjes uitblazen en dan mag ze terug aan de slag. Eerst nog een gesprek met Hanne en Anne en daarna Marij voor de schoolgangers. Het is een uitputtingsslag maar ze is sterk. Hilde super woman! Er is nog tijd voor een laatste babbel en dan naar bed want morgen moeten we frisman zijn voor de feesten – op school en na vier uur in Sfanta Treime – donderdag een echte feestdag dus…

Goede morgen Vlaanderen! Tirgu Mures is calling. Het wordt met de dag moeilijker om op te staan – vooral voor de begeleiding… Zou de leeftijd spelen…? Ontbijten en alles klaar maken voor de volgende reis. Sofie en Melissa reizen vandaag naar Amerika – ze kiezen voor het eiland Hawaï. Ze zien het volledig zitten. Hawaïaanse rokjes en kransen. O wat zijn ze mooi als ze over de catwalk lopen… ze paraderen als echte mannequins. Een korte break en een bezoekje aan alle klassen. Ook aan de kine en de creaklas. Iedereen zou dit toch eens moeten zien. Niemand zou nog klagen over een cdspeler die doorslaat of een internetkabel die verkeerd zit of een bal die niet hard genoeg geblazen is… Je zou tevreden zijn met wat je hebt of toch een beetje milder zijn… En na de rondleiding en kennismaking nog een ferm glas cola met een Amerikaanse hamburger tussen zo’n slecht Mc Donaldsbroodje met ketchup of mayonaise. Hoe vettiger hoe prettiger… maar iedereen speelt het gezwind binnen. Het is bijna tijd. De leerlingen verdwijnen druppelsgewijs van het toneel en daar is ook de mama van Maria. We hebben elkaar nog niet gezien dit jaar – tijd dus om bij te babbelen. Sofie en Melissa vertrekken naar huis want ze hebben nog heel veel werk. Het feest op school gaat namelijk op vraag van de directeur mevrouw Tatjana Pescari (het is echt een specialleke om naar te kijken maar ze is met heel veel dingen bezig in haar school) niet door op vrijdag – wegens te veel kinderen die niet komen omdat het zondag Pasen is (tussen haakjes, dit wordt hier heel erg gevierd) – maar wel op donderdag. Ik blijf nog een koffietje drinken. Een gesprek in een mengelmoes van talen (Roemeens, Engels, Duits – het meeste toch met een beetje haar op). Dana, de mama van Maria, zou graag een uitwisselingsproject organiseren voor ouders en hun kinderen. Ze zouden scholen voor buitengewoon onderwijs in Vlaanderen willen zien en daar ideeën opdoen. Bernard T, er is (nieuw) werk aan de winkel! In Mâini Dibace nemen ze vandaag de fiets en rijden de tour de France. Het is een zeer gevarieerde en geanimeerde voormiddag, die eindigt op een terrasje met du vin, du pain et du boursin – eigenlijk is het gewone kaas maar ook dat is niet erg. De cliënten beleven de dag van hun leven. Magnifique! In Sfanta Treime trekken ze naar het Noorden. Ook zij moeten wel opwarmen zeker – hoe is dat nu mogelijk…! Cosmin is superwild, Paul en Cata doen redelijk gewillig mee en Rares kijkt voornamelijk vanuit de verte toe. Lucian, de spring-in-‘t-veld, wil nu wel niet springen zeker. De verdraaide wereld. Dan met zijn allen de taxi in en weg zijn wij – daaag! De zoo is mooi – vooral als de zon schijnt. En dat doet ze vandaag weer. Bij jullie niet zeker J? Na de middag de gewoonlijke drukte – Mâini Dibace begint morgen aan zijn laatste dag. Er is dus zeer veel werk om het afscheidsfeest voor te bereiden. Er wordt gekookt voor vanavond. Wat zouden we beleven Aan Tafel? Er wordt gekookt voor morgen want dan komt Hilde – om te evalueren en hopelijk ook om te genieten van hier samen te zijn. Er wordt gesnoezeld met alle cliënten van hier. De snoezelruimte is nu de Noordpool. En beneden worden er rendierkoppen gemaakt. Een schitterend resultaat! Moeten we zeker ook in België eens doen. En dan zijn er als avondmaal Zweedse balletjes met bosbessenconfituur. Ik zie dat het smaakt – ook bij Lucian gaat het vlotjes naar binnen. En naast al deze activiteiten wordt er ook gereflecteerd… en dat is ook hier niet de favoriete bezigheid… Benieuwd naar de resultaten maar dat zien we morgen dan wel weer… We mogen Aan Tafel. Het is absurd – beginnen met het nagerecht en eindigen met de hapjes. We zijn gelukkig al veel gewoon. Ook daar schrikken we dus niet van. Bedankt aan Jens en zijn flens(jes), zijn/de favoriete hulpkok Lize en Joke – moeder de vrouw. We hebben genoten maar het is al laat. En morgen moeten we fris zijn om Hilde te ontvangen – met open armen zullen we er staan. Maar dat lees je dan wel…

Olala, een veel te korte nacht. Maar de dag brengt zon en dat is al heel wat – echter slechts twee graden celsius. Koud dus. Een rustig ontbijt. En dan weer op pad. Melissa alleen want Sofie is een beetje ziek – pijn aan hoofd en keel, koorts. Ze wil liever mee naar de school maar het is beter dat ze vandaag in haar bed blijft en een beetje uitziekt. Afrika is de eindbestemming. E yambo ee e yamboo – gegroet beste vriend, zingen we samen, hand in hand. Een stemmig moment. Daarna trommels maken met de drie leerlingen. Maria is er niet. Ze belde af voor vandaag – te laat uit haar bed en het zou de moeite niet meer zijn om af te komen. Dat gaat hier behoorlijk gemakkelijk… Daarna een exotische fruitcocktail maken. Dat gaat goed – lekker fris. Iedereen is er zot van… In Mâini Dibace zijn ze vandaag in het Hoge Noorden gearriveerd. Er zijn opwarmingsoefeningen want de bittere kou doet armen en benen verstijven en daarna komt iedereen naar het wellnesscentrum. Er is van alles: hot stones, kersenpittenzakjes, lichaamsmassage, voetverzorging, stoombadjes, gezichtsmasker… Zin? Kom maar af! Tussendoor maken ze ook toostjes met gerookte Noorse zalm – van thuis. In Sfanta Treime is het een speciale dag vandaag. Cosmin, de zoon des huizes, is 33 jaar vandaag. Zijn stoel is versierd, de kroon staat klaar. Nu nog wachten op de special guest. Hij arriveert. La mul?i ani Cosmin! Hij steekt zijn hoofd uit en ontvangt de zoenen. Hij is blij en vooral met de aandacht die hij krijgt van onze mannelijke studenten – Jens (Cosmin zegt Mark tegen hem) en Tiemen (en dat is Tiebie). Hij is zot van hen en heeft het hele weekend geweend omdat hij dacht dat de Belgen weer naar België waren. Gelukkig voor hem is het nog vijf keer slapen. De bus stopt in de VS vandaag en er is van alles te doen. Een beetje opwarmen met American games en daarna een halte in Hollywood voor een fotosessie op de walk of fame. Schitterend! Ze kunnen er niet genoeg van krijgen. Alle activiteiten stoppen vroeger dan normaal want om 12.00 uur hebben we een afspraak met studenten uit het Collegiu Nationale Unirea. We worden ontvangen in de school – een groot oud gebouw met gangen waarin oud didactisch materiaal is tentoongesteld. Het klaslokaal binnen – een houten auditorium. De studenten mengen zich. De lerares Frans verwelkomt ons. We krijgen een korte voorstelling van de school en een filmpje van populaire Roemeense dansen. Een leerlinge doet de bindteksten. Ze doet binnen een maand examen om dan in het buitenland te gaan studeren. Vandaag is een serieuze oefening. Er worden wederzijds vragen gesteld en antwoorden gegeven. In het Frans en het Engels – nice to hear that our students parlent vraiment bien les langues étrangères (is dit allemaal juist comme ça?). Of ze doen in elk geval een serieuze poging. We worden uitgenodigd in restaurant Dublin. De leerkrachten samen, de studenten samen. Wij hebben boeiende gesprekken met de leerkracht Frans en de studenten blijkbaar ook met hun collega’s. Donderdagavond zien ze elkaar zeker terug… we gaan witte donderdag vieren want vrijdag is het vastendag en dan mag er niet zo veel… We stellen vast dat de Roemeense studenten zeer welgemanierd zijn. Als ze vertrekken gaan ze hun titularis persoonlijk goeiendag zeggen. Ja… Rond drie uur gaan we naar huis – sommigen maken nog een tussenstop in de grote kathedraal of in de winkel. Anderen gaan rechtstreeks en beginnen aan het werk. Evalueren, voorbereiden voor morgen, de laatste kookploeg is ook begonnen aan het denkwerk om dan morgen de keuken te teisteren. Kaat en Evy maken bloemenkransen en heuprokjes om straks naar het verjaardagsfeest van Cosmin te gaan. Tiemen maakt de croque Hawaï en de cocktail is zeer uitnodigend. Het feest ronden we af met een latinoparty. Ambiance! Avondmalen maar eerst denken aan Rudi – de studenten zijn onder de indruk van het nieuws, douchen, vooral heel veel klaar maken voor morgen en hopelijk straks vroeg in bed. See you tomorrow!

It’s raining cats and dogs – alleen zo kan je het weer omschrijven. De plaatselijke Frank en Sabine hadden het voorspeld en ze hebben gelijk gekregen. Het blijft uitzonderlijk lang stil deze morgen – wat zou er schelen? Het is inderdaad van dat: onze kindjes hadden hun uurwerk niet verzet en we hadden het nochtans gezegd… De douche of het lavabowasje (met nog steeds alleen maar koud water) gaat snel en ook het ontbijt moet een beetje rap gaan want de microbus staat klaar. De man spreekt Hongaars en wij niet. Gelukkig weet hij dat we naar Sibiu moeten. De busrit verloopt zonder ongelukken – we nemen de E60 – je zou denken een autostrade maar die is in elk geval niet te vergelijken met een autostrade van bij ons – ons aller Hilde Crevits doet het prima in vergelijking met de verantwoordelijke minister van hier… Een goeie 100 km rijden in twee en een half uur, dat kan tellen. Het is behoorlijk stil op de bus – een beetje muziek, een beetje rusten (en slapen). Rondkijken en veel zien – zigeuners in hun huisjes waar het gegarandeerd binnen regent, ooievaars op hun nest van boven op een elektriciteitspaal, verlaten werkplaatsen van in het communistisch tijdperk, vuile zwarte fabrieken, mensen komen terug van de kerk met wilgentakjes en bloemen… Het leven zoals het is in Roemenië. Om half een arriveren we in Sibiu en spreken af dat we om vier uur terug bij de bus zijn. We zouden langer kunnen blijven maar een stadsbezoek in zo’n weer is niet het aangenaamste wat er is. We lopen rond van het ene plein naar het andere. De pleinen zijn echt mooi – groot en ruim met prachtige pastelkleurige gebouwen en ogen in het dak. We beluisteren de uitleg uit de Trotter en kunnen er ons iets bij voorstellen. We zoeken een plaats om te eten en vinden die in een wijnkelder. Het is er zeer gezellig zitten en we moeten niet te lang wachten. Iedereen neemt een wortelsoepje met kokos, er volgen verschillende hoofdschotels (er zitten echt heel lekkere tussen) en dan… zijn er appelbeignets. Die blijken heel lekker te zijn. We kelen een heleboel Vlaamse schlagers. Gelukkig is er niet te veel ander volk in het restaurant. Om drie uur vindt Elien dat het tijd is om op te stappen. De dienster vindt het vreemd dat de leerlingen zomaar verdwijnen maar ze wordt doorverwezen naar ons. Wij betalen en gaan nog even het apothekersmuseum bezoeken. Klein maar toch wel de moeite om al die oude instrumenten, bokalen, kasten en andere toebehoren te bekijken. Er is nog net de tijd om een koffietje op te slurpen. Terug naar het grote plein met de fontein en dan naar de bus. Straffe verhalen – je wil ze niet horen – en daarna slapen. Bijna iedereen doet een tukje en er zijn er die zeer dringend naar het toilet moeten maar dat zal niet gaan… Thuiskomen en weer de gesprekjes. Die duren weer langer dan gepland en gedacht – even polsen naar hoe het nu gaat en de planning voor de komende week bespreken. Ze zijn goed bezig, er is nog veel werk maar ze zien het zitten. En zo moet het zijn! De tijd vliegt hier, ook vanavond. Het is tijd om te slapen. We horen en lezen elkaar morgen!