About Author: Webmaster

Wat kan opstaan lastig zijn… Er zijn er steeds minder die uit hun bed ‘wippen’. Maar wat ruiken we daar? Zijn dat echt wentelteefjes, van ’s morgens vroeg? Voor wie niet aan zoetigheid is, is dit een marteling… En vlugvlug nog een foto voor de krant. Vandaag blijft Anne thuis. Mâini Dibace doet het solo. Alleen op weg laat zijn sporen na. Eline loopt in pasgestorte beton en laat haar voetafdruk na. Een mooi aandenken. Gastland is Mexico – Latijns-Amerika. Er worden piñatas gemaakt en sambaballen maar niet iedereen kan meedoen. Er is immers ander werk te doen. De bestelling voor de medicamentenbriefjes moet vrijdag af zijn. Hun bron van inkomsten gaat even voor – en onze meiden hebben daar alle begrip voor. De crisis is hier enorm voelbaar. Veel mensen hebben het geld niet meer om eten te kopen… In de school gaan we richting Verre  Oosten. Even opkijken als we arriveren. Er zijn zes leerlingen meer – zigeunerjongeren die in een pleeggezin wonen, die elders naar school gaan maar op donderdag naar de negende klas komen in de scoala speciala nr 2 om er Frans te leren en te turnen bij de plaatselijke Dirk Vanhoutte. Ze doen voor het grootste deel mee aan de activiteiten: rijstpapieren lampionnen beschilderen met chinese inkt, tai chi – dat is echt niet gemakkelijk, een Filippijns lied leren en eindigen met een lekkere loempia. Een mooi verblijf daar! In Sfanta Treime hebben ze het goed op. Landen in Afrika en vlug kennis maken met de wilde dieren om daarna naar de gradina zoologica te vertrekken. Het schijnt dat het daar echt prachtig is. We moeten daar ook nog eens naartoe. Maar wanneer moeten we dat nog plannen? Er is nog zo veel te doen… Thuis komen is een plezier. Anne zorgde voor croque monsieurs, Evy voor zelfgemaakte pizza, groentjes, overschotjes van gisterenavond, … Lekker! En na de middag grote activiteit – weeral: de voorbereidingen voor het avondeten, boodschappen – Tiemen en Kaat komen terug met 6 kg vlees voor 14 personen! Wat zeg je daarvan? Misrekend zeker??? Sofie en Melissa bereiden het Italiaanse ruiken-voelen-proevenspel voor. Dat ziet er goed uit. Indrukwekkend is niet misplaatst zelfs. Nog de drie gesprekjes met de laatste leerlingen (Joke, is zij nu echt geen zaag?) en dan gaan we even ’t stad in. We komen met een mooie buit terug: een roze kleedje voor Annes trouw, twee topjes, een t-shirt en 30 kapstokken voor het fiesta mondiale (of zoiets) voor de voorlaatste avond. En ik heb nog iets nieuws – een piercing… om vanavond in het thema Aan Tafel te zijn. En ja, we hadden even tijd voor een terrasje – een mojito voor Anne en een gewoon pintje voor mij. Het was genieten… Thuis komen en nog een beetje babbelen met Vio. Tof! Anne ruimt verder op – ze is bezig aan de paaskuis… En aan de ouders van Jens: breekt hij thuis ook zoveel? Alles wat hier al kapot is, is van hem… Intussen waren Joke, Jens en Lize aan ’t werk. Ze gingen naar het park. Met de nieuwe parachute spelen. De gasten waren super enthousiast. Er staat een schommel en een wipplank. Raul zit aan de ene kant en Jens aan de andere – hij hangt in de lucht en blijft daar hangen tot Lucian en Maria aan zijn kant gaan zitten. Het evenwicht is hersteld. Thuiskomen, schminken en zingen van ejamboee. Ambiance! En dan het avondeten met als kers op de taart een exotische fruitbrochette. En dan mogen wij aan tafel. We zijn te gast bij een zeer marginaal gezelschap. Amai amai, absoluut geen tekort aan inlevingsvermogen… Waar leren zij dat toch allemaal? Toch niet op school laat ons hopen… En dan na het eten de afzondering. De zoveelste poging om het verslag op een deftig uur klaar te krijgen. Van die afzondering komt niets in huis. Als bijen rond een potje honing blijven ze rond ons hangen. Nog een paar fotootjes van de leerkrachten aan het werk en ons model – Tiemen voor de vrienden – toont zich van zijn schoonste kant. Zijn haar nog eens van voor zijn ogen vegen, hoofd een beetje scheef, de t-shirt schoon aangespannen en klikklikklik! Hij is content en wij ook want we kunnen eens vroeg gaan slapen. Dachten we. Eline ging slapen. Ook dat dachten we. Plots een smsje. Ze zit op ’t toilet en help! Er is geen papier meer… Tot morgen!

Vroeg uit de veren – de een al vroeger dan de ander maar het lukt nog. Het ontbijt verloopt stiller dan het avondmaal, dat kunnen we nu al met veel zekerheid zeggen. Er is vanaf vandaag ook platte kaas met muesli voor handen én er zijn zachte kiwi’s. Hanne is content… Anne eet rare dingen – vraag niet wat want je wil het niet geweten hebben. De valiezen worden gepakt en elk vertrekt naar zijn vertrouwde stek. Mâini dibace gaat voor Italiaans vandaag. Ze maken 39 (!) fotokaders met verschillende pastasoorten. Er is zelfs één cliënte die anders nooit iets wil/kan doen en vandaag maakte ze 2 kaders. Ze stonden daar met hun mond open te kijken. Ze speelden ook met een paar een zelfgemaakte Italiëmemory en top of the bill de toren van Pizza (?)… Morgen blijven ze nog even ter plaatse. Er is nog veel te doen! In de school namen ze de bus naar het hoge Noorden. Om op te warmen deden ze ochtendgymnastiek – na een half uur bewegen hadden ze inderdaad goed warm. En om dan weer op de plooi te komen, volgde een verwenbeurt. Een schoonheidssalon van bij ons kan er wat van leren. Massage, lichaamsverzorging, snoezeltoestanden, geurtjes, kersenpitzakjes (wat ze hier niet kennen!), verdampers en de juiste muziek. Zo genieten dat je er bijna van in slaap valt… En om helemaal de puntjes op de i te zetten, een Zweeds broodje met Noorse zalm. Meer moet dat niet zijn, zou ik zeggen… In Sfanta Treime blijven ze nog even in het Verre Oosten. I like Chinese! Super origineel: spleetoogjes en geel geschminkt om dan te beginnen aan de (rode) lantaarns. Mooi resultaat met een eenvoudige plaktechniek. Iedereen doet mee, ook Cata en Lucian. Iedereen komt thuis en we gaan Aan tafel! Aurelia maakte zo’n overheerlijke schnitsels voor ons en we kregen ook soep van haar. Lekker! Na de maaltijd zwermt iedereen uit en gaat ofwel aan het werk ofwel naar de stad. Het winkelcentrum roept en er zijn er die zich laten gaan. Ik mag aan de mama’s en de papa’s niet laten weten wie dit deed of ik krijg slaag… zo erg is dat hier. Maar ik laat toch even weten dat het onder andere iemand is die nooit gebloemde bloesjes draagt. Anne en ik hebben daar allemaal geen tijd voor want wij zijn de eerste gastvrouwen! Van drie tot acht uur non stop in de keuken. We voelen ons echte traiteurs. Nonkel Marc, als je ons nodig hebt, je roept maar… De namiddagploeg gaat na het middagdutje eerst een wandeling maken en daarna is er nog tijd om Aziatisch te gaan snoezelen – wat dat ook mag zijn. In elk geval Raul was in extase… zo zagen we hem nog nooit – en we zijn al veel gewoon! Vio en Maria vinden ons eten er zo lekker uitzien – ze moeten al onze recepten hebben – die we eigenlijk niet hebben want we koken uit ons hoofd en met restjes. En toch en toch… Het is tien na acht. De gasten arriveren. Ze zijn super kritisch maar ze weten nog niet wat ze krijgen. Er zijn zeven gangen (gangetjes) allemaal in een thema. Maar ook dat weten ze nog niet. De meesten genieten ervan en Kaat moet zelfs haar broek open zetten achteraf. Het is een zeer grote afwas – veel natte handdoeken (Hilde kan je er volgende week meebrengen van school; we hebben er veel tekort) en gerimpelde handen. En dan wordt er nog een glas rode wijn gemorst. Gelukkig hebben we Melissa met de gouden raad van tante Kaat. De schade blijft beperkt , hoopt Sien want het was haar witte trui. De meesten gaan vroeg slapen – zo voorbeeldig hadden we het hier nog nooit. Het is hier elf uur gepasseerd en de rust keert terug. Anne werkt het afwasschema af – ze is er al twee dagen aan bezig (!) maar het moet gezegd: het is een prachtige tabel met mooie kleurtjes én het zit goed in mekaar. De tafel dekken, alles opruimen, deuren afsluiten, lichten doven en dan zelf onder de veren. O, ons beddeke roept…! En om de dag helemaal af te ronden – ze hebben het thema nog steeds niet gevonden en ik verklap het hierbij aan de wereld: het was ‘wetwetwet’ – elke gang had een kleine toets wit…

De eerste morgen. Opstaan valt mee – gelukkig. Anne en ik blijven nog een beetje soezen. Er is roering bij de leerlingen. Kwart na zeven aan tafel. Vier verse broden, nesquick en koffie en beleg van Danny’s winkel. Het smaakt. De werkers van de namiddagploeg doen de afwas, terwijl de rest alles klaar maakt om de eerste dag stage aan te vatten. De zenuwen zijn gespannen. Dat voel je zo… Sofie en Melissa vertrekken met de taxi naar Str. Marasti 8. De schoolpoort binnen en even aankloppen bij de directeur Tatjana Pescari. Ze is er niet maar we worden toch binnen gevraagd. Ja, zo’n bureautje, dat zijn we niet gewoon. Zo klein, zo oud, zo arm precies. Al snel gaan we naar de klas. De meester is er al en Georgie ook. We worden goed ontvangen en onze professoara krijgt zelfs zoenen. En dan arriveert Geta met haar dochter Cristina. Zij is zo blij om de Belgen te zien. Als jullie hier zijn, dan is het veertien dagen feest, zo zegt ze het letterlijk. Cho, we gaan het hier goed moeten doen en dat willen we ook. We gaan er maar meteen in vliegen. We nemen de bus en vertrekken uit België. Als echte toeristen. Maar eerst even laten zien wat België is: het Atomium, chocolade, frietjes. En voor ons vertrek de bus wat opknappen want die is zo wit. Meer dan een uur wordt er geschilderd. Ze raken het maar niet moe. Daar zijn de toeristen terug. De valies gaat open. Wat zit daar allemaal in? De jongeren kunnen raden en ze raden goed. We gaan komende weken op reis naar verschillende landen/continenten. França, Italia, Asia, Africa, Griekenland, VS, … Georgie, Ionuts, Cristina en Maria zien het zitten. En wij ook! Morgen de bus op naar het Hoge Noorden. Maar nu eerst de taxi terug naar huis. Ook de chauffeur ziet het zitten. Hij zet aan met piepende banden. We scheuren door de bochten. Amai, best dat we niet pas gegeten hebben. In Mâini Dibace draaien ze direct op volle toeren. Ook zij vertrekken straks op wereldreis, ook met de bus. Zou dat misschien ons thema zijn dit jaar? Er wordt daar van alles gedaan: eerst werken met klei, dan dansen. Er worden koppels gevormd. Ronddraaien, door de armen kruipen, dan moet er – naar het schijnt – ook iemand dansen met een borstel (?). Met meer dan veertig in een ruimte, zeker kleiner dan een P-lokaal (alleen voor de MMI-lezers is dit wellicht duidelijk). Hanne leert smirna. Allé, dat is toch de bedoeling. Meer dan een uur voor één steek. Het zal een zeer duur tapijtje worden. Hanne vindt dat ik overdrijf, maar insiders beweren van niet. Dus, volgens mij hebben de insiders gelijk. In Sfanta Treime doen Tiemen, Kaat en Evy hun eerste optreden. Busje komt zo en gaat direct na de schilderbeurt richting verre Oosten. De Chinese kleren aan, de hoedjes op en rechtop voor de Tai Chi. Je moet daar traag en slap voor zijn en dat is niet iedereen gegeven, dat is zeker. Iets meer comfortabel is Chinees voetbal. Het lukt aardig. De Chinezen winnen – ze zijn ook met meest hé… En dan komt iedereen weer thuis om rond half twee te middagmalen. Weer vers brood en alle soorten schelletjes. Voor de veggies onder ons is er kaas. En tomaten en gele en rode paprika’s maar andere dan thuis. Het zijn lange smalle en ze smaken zoeter. Lekker. En voor dessert een melocake voor iedereen. En wie denkt dat dan de rust terugkeert, lekker mis. De groepjes evalueren, doen de laatste voorbereidingen voor morgen, schilderen, doen boodschappen, verzamelen het nodige materiaal, maken voorbeelden voor nieuwe activiteiten, … Anne gaat geld wisselen en Marij begint aan ’t eten. Aardappelen schillen, bloemkool kuisen, witte saus maken, … Anne maakt pudding en puree. En ze zou cappuccino maken maar… ze bracht platte kaas mee in plaats van room. Dus die lekkernij zal voor een andere keer zijn – hoop ik. Er zijn er die naar ’t internetcafé gaan en contact hebben met het thuisfront. Leuk! Intussen zijn Jens, Lize en Jokke (zo spreekt Vio het uit) ook oosters bezig. De muziek maakt de Roemenen wild. Ongelooflijk! De rust keert heel even terug als ze proeven van de miniloempiaatjes. En dan kan er geknutseld worden. Dat valt mee. Na het avondmaal van de cliënten wordt er nog eventjes gesnoezeld. Cata en Cosmin liggen nog op een grote bal en worden weg en weer gewiegd. Ze vinden het zalig…! De papa van Raul komt hem ophalen en handkust de doamnas professoare. Blij dat hij ons weerziet. De andere cliënten vertrekken met de taxi. Wij gaan om acht uur aan tafel. Het wordt heel even stil. Zou het smaken misschien? Ik denk het: 3 kg aardappelen, 2 kg gehakt, een doos vleesvervangende bolletjes, 3 bloemkolen en een goeie liter bechamelsaus en ’t is allemaal op. Na de maaltijd de dienstmededelingen. De organisatie van de afwas wordt ‘opgelegd’ maar geen protest. Vanaf morgen spelen we ook Komen Eten. Elk groepje moet één keer koken en Anne en ik beginnen morgen. We scoren op inkleding en presentatie en alles wat daarbij hoort en op hoe lekker het is. De prijs voor het winnende groepje zou zijn: een tafeltje in het schoolrestaurant. Kunnen de verantwoordelijke dames en heren hierover eens beraadslagen? Indien probleem, graag een seintje – en anders ook – dan weten we dat we eventueel verder moeten zoeken naar een originele trofee. De twaalf zijn in elk geval suuuuuper gemotiveerd… Dat belooft voor de kilo’s! Hier en daar gaat er eentje douchen en er wordt geweerwolfd… Maar niet te lang want morgen staan we er opnieuw!