About Author: Webmaster

Dag negen. Vanaf vandaag moeten we weer vroeg opstaan want de plicht roept. Om zeven uur aan tafel. Een rustig ontbijtje – een zeer rustig zelfs. Mieke maakt zich ongerust maar dat zegt meer over haar dan over ons… Om acht uur arriveren Simona en Melania. Het is een blij weerzien met Anne! Iedereen vertrekt. Anne gaat mee met de groep van Mâini Dibace. Het is haar eerste dag en ze is een beetje zenuwachtig. Ze hebben de blues vandaag. Snoezeldoeken, de blauwe krasvissen, pomponnen maken en de dansvloer op. Jana is de dj van de dag. Sjiek hoe ze een uur aan een stuk de ambiance erin houdt! De sfantatreimers gaan voor geel. Gisterenavond hadden we met ons trio nog een feedbackgesprekje en ze weten wat hen te doen staat. Animo & ambiance – daar is het om te doen! Ze schilderen, spelen, snoezelen, maken muziek, bakken bananentaart en frietjes en eten ze ook op. Ja, er is leven in de brouwerij! In de school ontmoeten we de pink ladies. De roze poedel on the wheels is echt de max. Ze doen een roze zoektocht in de stad en eindigen bij de citadel en spelen daar een spel. De tijd vliegt voorbij! Intussen bezoeken onze drie gasten de drie projecten en zien ze de leerlingen ook aan het werk. Dat is aangenaam en tegelijk een verrijking. In elke organisatie worden ze warm ontvangen en krijgen ze al een uitnodiging om volgend jaar weer te gast te zijn. Zien wat het wordt zeker… maar dit is zeker: wij zouden het ook graag hebben. ’s Middags heeft Aurelia, de kokkin in Sfanta Treime, eten voor de cliënten klaar gemaakt én ook voor ons. En ja, Mieke, mijn stukje taart is op… Valentin Marica, de stichter behoeder ouder journalist schrijver dichter en dus bekende Roemeen, speecht – jullie zijn onze vrienden en we zien jullie graag terug… Het is een emotioneel moment. De directeuren krijgen een van zijn dichtbundels en ook nog een cadeautje uit het atelier. Mieke kiest een schilderij – eentje van Cosmin. Mooi! Ze vertrekken – we zingen, danken, zwaaien, slikken… Drum bun! La revedere! Daarna weer aan het werk. De leerlingen zijn bezig voor morgen, wij voor de rest van de week. To-do-lijstjes, evaluatiegesprekken plannen, de expositie organiseren, de opkuis, … Er is dus nog zo veel te doen! Vandaag moeten we niet zelf voor ons avondeten zorgen. Claudia, één van de juffen van de school, zorgde voor sarmale – een nationaal gerecht. Koolbladeren gevuld met gehakt en rijst. We serveren het met smantana – we weten niet goed of dit vette platte kaas of magere dikke room is. In elk geval, het matcht zeer goed met de rolletjes. Er is niemand die zijn neus opsteekt en dat is tof! Tijdens de aperitief samen de rest van de week bekeken. Stress!!!!!!! Roodborstje wordt even ter orde geroepen want ze liet zich volledig gaan. Grapje Rosie! Ze is vandaag echt wel het zwart schaapje – ze kreeg slaag J van onze Levi – uit zelfverdediging zegt hij. Ik denk dat ik hem geloof… Oja, vergeten te zeggen dat meer dan de helft van de film ‘verdwenen’ was. Een raadsel hoe dit mogelijk is maar het is zo. Dus Sneeuwwitje werd een tweede keer ingeblikt en met meer succes. Alle scènes staan intussen op de laptop – nu nog teksten en muziek toevoegen en alles mixen en klaar is kees. Zeer benieuwd! Intussen hoor ik ze boven slaapwel zeggen en nachtzoenen uitdelen. De tijd is rijp voor het verslag van de dag. Nog even en dan mag ik ook slapen. Ik kijk er naar uit… Tot morgen!

Dag acht. Aan tafel om negen uur. Even polsen hoe de nieuwkomer en de toerist geslapen hebben. Ja dat viel wel mee. Maar alles kan beter natuurlijk. Ontbijten met vijftien en lunchpakketten klaar maken voor 13 want Anne gaat niet mee wegens zwangerschap en Katleen neemt het vliegtuig naar huis. Maar eerst gaan ze samen spaghettisaus klaar maken voor de leerlingen vanavond… Om tien uur arriveren de directeuren en maken ook hun pakketje klaar. Vertrekken naar Gara Voiajor. Even polsen waar we moeten zijn. Spoor 10. Blijkt dat hij even later arriveert op spoor 8. Een geluk dat we bij de pinken zijn… Intussen afscheid nemen van Katleen. De leerlingen zingen hun lied… Mooi, ontroerend – ze heeft dit verdiend… De microbus op. 16 plaatsen beschikbaar. Je wil niet geweten hebben met hoeveel we erop zitten. Een hobbelige rit. Uitstappen aan de kerk van Berghia en de aardewegel en heuvels in. Een zestal kilometer klimmen – dit is te doen maar voor sommigen toch wel lastig. Op de top een kwartiertje pauzeren en genieten van het schitterende uitzicht – o.a. een massa schapen. Iedereen is verplicht om iets te eten en te drinken – is het nu niet nodig dan is het preventief. En ja, iedereen doet het… We stappen verder richting Sausa – eerst een kleine sightseeing in het dorp en dan naar de school. In het aanpalende parochiaal centrum is een feestje aan de gang en Dirk maakt direct kennis – hij maakt daar heel snel deel uit van de patriarchale maatschappij en hij geniet ervan… Hij doet een toertje met een oude Lada en krijgt een halve liter Ursus – die hij uiteindelijk moet uit salamanderen want ze hebben de fles nodig… Intussen zijn Sylvia en Marij op bezoek bij Mama Maria Lapte voor een stuk taart en een tas koffie. Als je volgend jaar terugkomt, dan ben je weer mijn gast… Die gastvrijheid, we hebben er enorm van te leren… Samen picknicken, de rugzakken leeg maken om gerief achter te laten in de school en genieten van de zon. Wat hebben we toch geluk… We zetten onze tocht verder. Lichtjes bergaf naar de Mures – de pont ligt klaar om ons over te zetten. Dan de velden door naar Vidrasau. We nemen een laatste rustpauze aan de kerk voor we naar de zigeunerstraat gaan. Nog een paar laatste instructies en we kunnen gaan. De zigeunertjes komen van alle kanten aangelopen. Niet te doen… Je moet dit gevoeld, geroken, gezien, beleefd hebben om te weten wat dit teweeg brengt. Dit is pas een confrontatie… Tot over de spoorweg lopen de kinderen met ons mee. En net als we denken dat we er nu flink de pas moeten inzetten naar de grote weg, komt er een microbus aangereden. Of hij naar Tirgu Mures gaat? Ja, stap maar in. Het dubbel van 16 op de bus m.a.w. als haringen in een ton. Maar het valt best mee want de chauffeur voert ons tot aan onze voordeur. Onze De Lijn kan hier iets van leren… Dan uitblazen bij een fris pintje – we hebben dit verdiend. Allemaal in de douche en vaststellen dat we verbrand zijn. De een al meer dan de ander – Roselien is eerder paars en heeft drie blaren op de koop toe… Wij vertrekken rond zeven uur met de taxi en pikken D&S op aan Hotel Continental. Met vijf in de taxi. De chauffeur is bang voor de politie maar we doen het toch. Een autorit met omwegen brengt ons bij het huis van de familie Marica. De collega’s zijn onder de indruk… We worden met open armen en zeer veel en lekker eten en drinken ontvangen. Amai… onze lijn! Vorig jaar deden we mee aan een wedstrijd van het ACW in Diksmuide en sleepten daar de eerste prijs in de wacht. Vanavond werd het bedrag overhandigd aan de familie. Dit hebben ze enorm geapprecieerd en ook verdiend! Het was een fijne, boeiende avond met veel verhalen en grapjes maar ook heel ernstige momenten. We nemen afscheid – tot morgen! Naar huis met de taxi en vaststellen dat de leerlingen al in hun kamers zijn. Wat zijn ze toch voorbeeldig… Onze benen zijn stijf, onze ogen vallen toe – dus is het bedtijd ook voor ons. Jullie lezen ons morgen terug!

Dag zeven. Een andere dag dan de andere om veel redenen – die volgen. Ten eerste. We mogen vandaag langer slapen want het is weekend. Iedereen moet vandaag om negen uur kwart aan tafel zijn. En niet te geloven – iedereen is veel vroeger wakker… Maar dat is ook fijn natuurlijk. Heel op het gemak ontbijten, picknick klaar maken en vaststellen dat we toch niet om 10.30 uur klaar zijn. En dat is gelijk ook ten tweede. Vandaag gaan we de stad bezoeken. Onze stad Tîrgu Mures. Onze plaatselijke gids is Melania – één van de begeleidsters van het dagcentrum. We zien twee orthodoxe kerken, een katholieke en een gereformeerde kerk en een synagoge. Roemenië is een zeer gelovig land – voor wie dit niet wist. We bezoeken ook het cultuurpaleis en de toren vlak daarbij. We betalen een gids, die zijn werk heel goed doet. We moeten wel betalen – en we proberen het uit te spelen dat het normaal is in Europa dat studenten korting krijgen en hun leraren ook. De baliemadam heeft ons geld- en charmeoffensief perfect door… Daarna naar de middeleeuwse site waar we o.a. Hollanders zien die tweedehands kleren aan de man brengen (verkopen dus) aan de arme Roemenen. Ik geloof dat wij dergelijke praktijken niet zouden doen… We picknicken op twee kleine tribunen. We spelen de blauwe tegen de blauwe. We moesten vandaag in het blauw zijn. Vandaag was namelijk de dag (ten voordele) van mensen met autisme. In het park waren er allerhande activiteiten om mensen bewust te maken van autisme en de gevolgen daarvan. Zoals roos de kleur is van de internationale dag ter bestrijding van borstkanker, zo is blauw de kleur van autisme. We hadden afgesproken om in het blauw te zijn. Iedereen was in het blauw, behalve Marij. Terwijl iedereen in de kerk was en daar de nodige uitleg kreeg, sprong zij binnen in het winkelcentrum om zich daar ook in het blauw te zetten… Om veertien uur verdwijnt Marij om samen met de familie Marica Anne op te halen in de luchthaven. Wat niemand wist, was dat er ook andere mysterieuze gasten ten tonele zouden verschijnen. Mieke Reynaert samen met haar aldi (algemeen directeur Dirk Laleman) en haar pedi (pedagogisch directeur Sylvia Maertens) kwamen uit het vliegtuig gerold. We nemen samen de auto en taxi naar het centrum. Eerst komt Anne (weliswaar zonder bagage – die blijkt nog in Brussel te staan en komt een dag later). Heel fijn weerzien. De leerlingen zingen ‘Anne, als ik jou zie…’ Dan gaat de bel. Wie is daar? Dirk Laleman verschijnt – de camera in aanslag. Niets mag verloren gaan… zouden we daar ooit iets van zien? Dan Sylvia Maertens. De leerlingen schrikken zich een aap. En Mieke is ook mee. Wat doet zij hier? Er zijn leerlingen die moeten wenen… En dan beginnen de leerlingen honderduit te vertellen over al hun ervaringen. Hun stage, het eten, de nachten, hun vliegtuig, … Om kwart na zes vertrekken we naar ’t stad. De directeuren moeten hun bagagekes afzetten in hun hotelkamer (Hotel Continental) en dan gaan we eten. Wij zijn uitgenodigd door de familie Marica in een trendy restaurant en de leerlingen gaan naar Leo. Ze kennen dat daar al. Afspraak om tien uur in Plaza. We drinken wat en hebben tijd om bij te praten. Niet overdreven lang want… morgen gaan we wandelen. En we moeten zorgen dat we uitgerust zijn… Dus noapte buna!

Dag zes. Laat ons hopen dat niemand het in zijn hoofd haalt om deze morgen al aprilgrappen uit te halen – want dat zou echt niet gepast zijn. Of laat ons bidden dat niemand überhaupt wéét dat het 1 april is. Dan zijn we van al die zottigheden gespaard… Weinig kans zeker? Ontbijten zoals gewoonlijk – de maaltijd ’s morgens is veel kalmer dan ’s avonds. Hoe zou dat komen? In de school is geel het centrale thema. De prinses was weer super – zo super dat ze de lakei – die allergisch is aan verf – geel verfde. Nu die allergie viel al bij al wel mee… Ze maakten een droomboek – een half boek want het moet nog afgewerkt, ook hier ging de zon zakken in de zee en ze bakten frietjes. O zo lekker en o zo vet. Ook de Hongaarse kuisvrouw kwam even piepen en kreeg prompt een pakje friet in haar handen geduwd. Kosonom (Magyar voor bedankt)! Mâini Dibace zocht het in ’t bruin vandaag. Ze zouden chocoladecake bakken en daarvoor hadden ze eitjes nodig. Ja, als je eitjes transporteert, dan kunnen die breken. Hé Jolien? Van negen tot elf waren er slechts zeven cliënten – dus was er wat meer ademruimte om ook eens met Orsi van gedachten te wisselen over de cliënten, hun manier van werken, de manier van financiering. Ze maakten ook hier konijnen en zoals gezegd cake – die eerder aangebrand was en dus zeer goed in het bruine thema paste. Hij werd toch met veel smaak binnengespeeld. En dan even voor één afscheid van Katleen. Ze werd ‘gezegend’ en kreeg een geschenkje. Emotioneel moment -  dat belooft voor het eigen afscheid… In Sfanta Treime waren er deze voormiddag geen activiteiten want iedereen ging naar de zoo. De zoo in Tg. Mures is de derde grootste van Roemenië en dus blijkbaar wel het bekijken waard. De leerlingen waren in elk geval enthousiast om ook dat eens gezien te hebben. Samen eten en weer aan het werk. Opruimen, voorbereiden – Ine en Carolien zijn bij de vooruitziende vrouwen en zijn al bezig voor dinsdag. Het zijn voorbeeldjes… Levi en Lore doen nog een groen optreden en wij horen Paul en Cosmin kraaien tot binnen. Ambiance! Intussen zijn Feebe en Perle aan de kook geslagen. Het wordt vanavond macaroni met hesp en kaassaus. Deze namiddag ook een gesprek gehad met de begeleiding van hier. Even vragen hoe het gaat met de vijf leerlingen. En ook vragen naar hun dromen voor het dagcentrum en de plannen die ze nog hebben. Boeiend om hen te beluisteren… En dan is er aperotime – met Belgische tacochips – die hadden ze allemaal laten zitten, de transportdieven. Eén zak was open gemaakt maar blijkbaar stond de smaak hen niet aan… En de verhalen komen weer – soms super hilarisch, soms echte kippenvelmomenten. Ine heeft contact met het thuisfront en wil dat ze de blog lezen – www(dot=punt)mmiko… nee mama niet n maar de m van mama, ja nog een m van marijke en de i van ine en dan k en o en … mama je weet toch wat nu zal volgen…? Hoe ze dat allemaal vertelt – we lagen plat… En dan tijd om te eten – de meisjes maakten lekkere saus maar lieten de spirelli’s toch een beetje te lang koken. Ken je die smaak…? En als dessert komen de pink ladies hun suikerspin draaien. Het duurt en duurt en duurt… tot Jolien zich even gaat moeien. Zij heeft Plopsalandervaring. En inderdaad, zij maakt sugarspinnetjes, dixit ons Caro. Amai, amai! Er was in de namiddag sprake van dat ze met een bende zouden uitzetten. We zitten nog steeds te wachten maar blijkbaar is het goed om thuis te zijn. En ook dat is geen slecht teken. En om af te ronden – ten eerste 1 april bracht geen vissen voort. Ten tweede nog één keer slapen en dan komt Anne. Ze komt in de plaats van Katleen, die terugkeert naar België en die het hier zal missen. Dat staat nu al vast! Ten derde een kort verslag vandaag – vergeef het de verslaggever want zij is moe… Morgen wordt beter want we hebben een langere nacht voor ons – we gaan pas om kwart na negen aan tafel en om half elf komt onze stadsgids Mela ons ophalen voor een dagje Tg. Mures op zijn best. La revedere!

Dag vijf. Een nieuwe dag en de zon schijnt weer. Heerlijk! Het is nu nog frisjes maar ze geven warm weer uit voor vandaag. Goede vooruitzichten dus. Ontbijten zoals gewoonlijk en dan de baan op. De schoolgangers vertrekken alleen want er is hier nog een en ander te arrangeren met de Marica’s – contracten tekenen en stempelen voor Europa, een locatie zoeken (én vinden) voor de tentoonstelling, even stilstaan bij de groep studenten (ze zijn super tevreden!), geldzaken regelen,  … Op zoek gaan naar inkomsten is hier een dagelijkse bezigheid/bezorgdheid. Ze geven een kleine inkijk in hun bekommernissen. Eén voorbeeld (van de vele) – het centrum betaalt 450 Euro per maand voor hun gasverbruik. Dat bedrag op zich zegt misschien niet veel maar als we de  vergelijking maken met wat ze verdienen, zegt dat wel iets. Een pedagoog verdient 400 Euro per maand, een gepensioneerde licentiate (met 37 jaar dienst) 320 Euro. De rekening is snel gemaakt, niet? Komt daar dan nog eens bovenop dat de plaatselijke overheid vandaag liet weten dat ze het persoonlijk assistentiebudget voor personen met een beperking gewoon afschaffen. Het is onvoorstelbaar dat mensen niet op straat komen… Intussen hebben Carolien en Ine de school bereikt en zijn ze goed gestart. De prinses heeft zich in het blauw gestoken vandaag maar dat lijkt niet goed af te lopen. Ze is op zoek naar haar konain (en ze bedoelt rabbit – help!). De activiteiten daarentegen lopen wel goed – pompons maken en vrolijk dansen – buiten op de speelplaats. De gasten vinden het mega! Echte cheerleaders zijn ze!!! In de klas worden de blauwe fabeldieren gemaakt – mooi voor de expositie van volgende week. Daarna de blauwe marsepein en eindigen met het voeldoek – intussen Caroliens specialiteit – en de blauwe jeans gerestyled. Bère! In Mâini Dibace zaten ze in ’t groen vandaag. Een groene groentenflan – bleek zeer lekker te zijn, hyperkikker – en ze waren hyper, massage met groene aloë vera (weeral Vera !) crème, voeldoeken en ze maakten zeker honderd boombladeren – we hebben dus nog wat knipwerk voor de TTS van volgende week (= tentoonstelling – we zullen deze afkorting dus nog vaker gebruiken). De meiden waren zonder Katleen weg vandaag maar ze trokken goed hun plan. Ja Anne, je zal dus niet te veel werk hebben hier – haha! Hopelijk ben je echt wel een beetje uitgeslapen… Sfanta Treime zat in de bruine tinten vandaag. Feebe maakte heerlijke chocoladecake – samen met chefkok Rares en toezichters Paul en Cata. De Marica’s stonden verstomd dat zo’n fijn (ze bedoelden het letterlijk maar het klopt ook figuurlijk – noot van de verslaggever) meisje op die manier met de cliënten kon omgaan. Schoon compliment, Feebe! (Tussen haakjes: ze heeft haar geld verdaan aan kleren vandaag! En ze was niet de enige!) In de crea werkte Nel aan het chocoladekonijn en dat ging wonderwel zeer goed. Raul wilde er zelfs niet mee ophouden en ook Cosmin en Paul werkten serieus. Katleen en Roselien djembeeden en Nel ging snoezelen. Een superthursday! Tegen half twee is het tijd om te eten. Buiten in de zon. De meesten zijn in zomertenue – ook kouwelijke Ella. De Roemenen verklaren ons gek en op straat worden we nagekeken – het is voor hen nog winter. Ze lopen nog met dikke jassen en laarzen over straat. En dat vinden wij echt wel erover. Afwassen en verder werken – bijsturen, bijwerken, bijkletsen, bijleggen – er komt heel wat bij kijken bij samen werken. Levi en Lore houden zich klaar voor de uitstap van straks – ze gaan naar Weekend. Een ontmoetingsplaats voor de Roemenen en zij mogen mee. Gelukzakjes! Om half zeven komen ze thuis, gaan aan tafel met de gasten en daarna nog een klein half uurtje snoezelen. Hun dagtaak zit erop. Maar wat is Cosmin verdrietig – hij moet zijn nieuwste vriend Levi en zijn grote vriendin Marij achterlaten. Elke dag bouwt hij wel tien kamers voor haar. Moest hij nu eens echt een architect of aannemer zijn, ze zou niet weten waar te slapen… Vandaag stonden Nel, Roselien en Jana in de keuken. Ze bakten kip, bakten patatjes, bakten champignons (met een lichte roomsaus) en Roselien schudde dan nog een heerlijke tartaar uit haar mouw. Ze kregen achteraf een applaus – weliswaar geen staand maar toch, het was absoluut niet mis. Daarna nog de afwas en verder werken voor morgen. En plots een lichte paniekaanval – het beige papierplakband is op en er moeten nog rabbits gemaakt worden en hoe gaan we dat nu doen? Met van dat breed bruin plastiek plakband? Met lijm? Met brochettestokjes? Met wat kunnen we nog opnoemen? Maar no panic, geen stress, geen traantjes – een goede soldaat trekt zijn plan. En we geraken er wel uit. En je zal zien, morgen zal er daar geen haan naar kraaien – want ze zullen het niet geweten hebben… Daarnet nog even naar boven gesprongen – het gaat een beetje te luid, zeker als er al mensen willen slapen. En ja, het is direct stil. Ze zitten (bijna) in hun bed en kunnen weldra dromen van wat geweest is en nog komen moet. Droom ook zacht, vrienden in België!