Overlijden van collega Rudi De Brabandere
Rudi was leraar Wetenschappen aan onze school sinds het begin van de jaren 80. Van opleiding was hij chemicus. Generaties lang heeft hij de leerlingen Sociale en technische wetenschappen en ASO wegwijs gemaakt in de Fysica en hen begeleid bij de oefeningen in het labo. Vele jaren was hij ook enthousiaste begeleider bij de buitenlandse reizen. In zijn omgang met de leerlingen had Rudi een eigen stijl en hij stond ook dicht bij hen. Hoe dikwijls hebben we hem niet zien en … horen praten met zijn leerlingen … Hij toonde belangstelling, informeerde hoe ze het gesteld hadden op het mondeling examen, stelde gerust en moedigde aan waar nodig. Zijn luide stem zal niet meer weergalmen in de hal, zullen we niet meer horen weerklinken vanuit het open raam van het fysicalokaal.
Ook tegenover zijn collega’s en de directie was hij attentvol. Het gebeurde dat hij na een lastige reeks klassenraden wat bleef slenteren en dan spontaan tegen me zei: “Ge zijt zeker wel blij dat het afgelopen is”. Hij zag uit naar zijn terbeschikkingstelling op 56-jarige leeftijd. Spijtig genoeg kon die formule voor hem pas ingaan op 1 januari laatst. Hij leefde er naartoe. Tegen een leeftijdsgenoot zei hij regelmatig: “We naderen, nog zoveel dagen”. Toch deed hij verder zijn werk zoals voordien, van burn out was bij hem geen sprake, wel van vermoeidheid die we toen niet nader konden omschrijven of definiëren. Toen Mevrouw Maertens en ik, in het belang van de schoolorganisatie en van de leerlingen, hem vroegen een andere invulling van zijn opdracht te aanvaarden voor het resterende eerste trimester 
2009, morde hij niet. Hij luisterde, begreep onze motieven en waardeerde dat we er met hem openhartig over hadden gesproken. Geen rancune achteraf. Tegen een collega die hem vroeg waarom zijn opdracht nu plots was veranderd, hoorde ik hem zeggen: “‘t Is omdat ik op 1 januari stop, de directeur heeft het me gevraagd, t’ is beter voor de vervanging” … Dat was Rudi …
Naar mate 1 januari naderde werd hij zenuwachtiger. Hij telde de dagen af maar genoot nog met volle teugen van zijn job. Hij bekende dat hij wel een beetje schrik had voor het onbekende, voor het zwarte gat. Enkele uren voor de Kerstvakantie kwam hij mijn bureau binnen, om afscheid te nemen. Het was zo ver. Hij was wat geweldig, de mannelijke collega’s zouden hem na het oudercontact “ontvoeren” naar een onbekende bestemming, zei hij … Wat die avond de eindbestemming was, heb ik nog niet kunnen achterhalen. Evenmin dat zijn aards bestaan al op 31 maart om 21.20 uur zijn eindbestemming zou bereiken …
We zagen Rudi nog terug eind januari op de voorstelling van Thomas. Eén en al enthousiasme, blij weer onder de collega’s in MMI te zijn. Enkele dagen later hoorden we dat het niet zo goed ging met zijn gezondheid. Mevrouw Maertens belde hem op met de vraag om jurylid te zijn bij de wedstrijd van het Gezondheidsbeleid. Geen probleem, hij zou komen, het paste nog juist voordat hij werd opgenomen … We zaten die donderdagmiddag 11 maart samen 
aan tafel met oud-collega’s Dirk Mouton en Hilde Vandermeeren. Rudi was in zijn normale doen, was niet te stuiten, vertelde enthousiast over het onderwijs en de leerlingen, over honderd en één zaken meer, en relativeerde waarschijnlijk ook de ernst van zijn eigen aandoening. Alles was onder controle, het was een kwalijke periode, kwestie van enkele weken in afzondering voor mogelijke infecties. Hij zou via e-mail en gsm te bereiken zijn, zijn vaste telefoon werd doorgeschakeld. En tegen de opendeur zou alles wel achter de rug zijn en we mochten hem verwachten.
Helaas, de avond viel, gevolgd door de nacht. We hoorden niets meer, dachten dat de zaken in het ziekenhuis hun 
beloop kregen, dat het slechtste binnenkort voorbij zou zijn. Even wachten, we komen op bezoek. Op een e-mail die zaterdag laatst werd verzonden, kwam geen reactie meer. Maandagavond kwam dan een mail binnen van Bernard Deneckere die vroeg dat we om vijf voor zeven allemaal eens positief aan Rudi zouden denken want het ging echt niet goed met hem. We dachten nog dat het een moeilijke dag was, dat het de reactie van zijn lichaam was op een agressieve therapie. De volgende dagen ontving Rudi geen bezoek meer en werd hij opgenomen op intensieve zorgen. Tot donderdag 1 april rond de middag – op een moment dat de school onderste boven stond ter gelegenheid van de Themadag – het verdict viel: Rudi was niet meer.
Dank je wel, Rudi, voor wat je leven betekend heeft voor al wie verbonden is met MMI. We verliezen een goede en attentvolle collega, de leerlingen een goede leraar die zijn oor kon te luisteren leggen en moed inspreken.
John Aspeslagh, directeur BSO en TSO, namens het directieteam
Printvriendelijke Afdruk Tekst Rudi
Themadag 1 april 2010
Op donderdag 1 april 2010, de dag na de examens, hielden wij op MMI onze “Themadag”. Die Themadag werd georganiseerd door de werkgroep leerlingenbegeleiding van de school. In de voormiddag werd gewerkt rond het thema “WEERBAARHEID”: weerbaarheid op vlak van drugs, verslaving, in het verkeer, relatievorming, seksualiteit, pesten e.d. Voor alle jaren (1 tot 7) was er in de voormiddag een afzonderlijk programma uitgewerkt dat op die thema’s inspeelde.
Met het middagprogramma “Het Magische MMI” maakten we de slogan “MMI méér dan een school” waar: leuke dingen beleven op school, graag naar school komen, met je vrienden nieuwe dingen ondernemen, op een andere manier contact leggen met de leerkrachten. Onze school werd omgetoverd in een wereld vol sprookjesachtige activiteiten en -figuren. Alle leerlingen werden ook uitgenodigd om zich te verkleden en kwamen naar een bal, waar de best verklede sprookjesfiguur in de bloemen werd gezet.
De leerkrachten en leerlingen van het 7de jaar BSO Gemeenschapsrestauratie presteerden terug een huzarenstuk. Er werd in het kader van de themadag een maaltijd verzorgd voor alle leerlingen en leerkrachten, in totaal 1200 maaltijden. Het aanbod bestond uit: een tacco, een wokgerecht, soep, een drankje en een pannenkoek.
Tweedaagse internaat
Na het laatste examen, trokken de internen met de fiets op tweedaagse “buiten het internaat”. Vorig jaar startten we met dit initiatief en dit werd nu herhaald … Spijtig dat het weer niet meeviel
De gemeente proper houden
Eerbied en zorg voor het milieu maken deel uit van de eindtermen van het secundair onderwijs. Op school is onze milieuwerkgroep, de “MOS-werkgroep” bijzonder actief. Een van de initiatieven op het einde van het tweede trimester is het helpen opruimen van het zwerfvuil in de omgeving van de school.
