Archive for March, 2010

Goeie morgen morgen, goeie dag! Vandaag konden we wat langer slapen en je zal het waarschijnlijk niet geloven: we waren toch wel vroeg wakker zeker! Met dank aan de haardroger van Tiemen… Even laten weten dat we vandaag koud water hadden in de douche. De wasbeurten gingen allemaal behoorlijk snel deze morgen. Ontbijt met lekker vers bruin brood en dan ook de lunchpakketten klaar maken. Iedereen is er klaar voor, we gaan de grote tocht aanvatten. Eerst te voet naar het busstation. De man die ons informatie geeft over het nummer van het perron en het uur van vertrek denkt dat hij de plezantste is thuis. We negeren zijn grapjes – ’t schijnt dat dat dan het rapst over gaat… We wachten, nemen de eerste foto’s van de Roemeense zigeunertjes – daar zal vandaag geen gebrek aan zijn – en daar is de microbus. Er is plaats voor 14 + 1 personen. We zitten de eerste op de bus en daar zijn we gelukkig mee. Want er komen steeds meer mensen bij – er zijn er zeker meer dan 20… Afstappen aan de kerk van Berghia en de weg inslaan naar Sausa (uitspreken als Sjaoesja) – 8 km verder. Het is zonnig en de natuur begint lichtjes – heel lichtjes want een week geleden was het minus 10. We genieten echt van wat we zien… en van de traagheid waarmee we ons door het landschap begeven. We hebben goede stappers mee, ook al zijn er veel die niet gewoon zijn van zoveel kilometers te doen. Joke is het minst uitgerust voor zo’n wandeling over aardewegen vol putten en steenbrokken. Ze had niets anders dan haar botjes… wat zal dat geven op het einde van de dag…? We zijn benieuwd. We arriveren in Sausa. We vragen nog even de weg naar het schooltje. De vrouw blijkt de zus te zijn van Maria Avram, de conciërge van de school. Maria komt net thuis. Ze herkent ons, de Belgen. Ze neemt de sleutel en gaat ons voor naar de school. Twee klassen – eentje voor de kleuters en eentje voor het lager. We laten wat gerief achter en zijn ons bewust van de luxe die wij hebben. Buiten picknicken in de zon. Intussen zien we verschillende vrouwen water putten op het pleintje bij de school. Een waterkraan is zeer gemakkelijk… Weer de baan op, nu naar Vidrasau. Het dorp uit en de rivier over met de veerboot. Ook dat is een belevenis. We gaan recht naar de kerk, weer even uitrusten, hoewel het nog niet nodig is, zeggen de meesten. En dan de zigeunerwijk in. We hebben ballonnen, popoechka’s (of zoiets), balpennen, kleertjes (mama Rita, de zwangere vrouwen zijn zeer content), borstels en kammen, … De kinderen kennen ons nog – hele zwermen komen op ons af. Sommige moeders zijn zelfs zeeeeeeeeeeeeeer assertief als hun kindje nog niets kreeg. De leerlingen zijn onder de indruk van de armoedige toestand waarin deze mensen leven. Menswaardig is anders… We verlaten het dorp en moeten nog een hele tijd stappen naar het centrum van Ungheni om daar een bus te zoeken naar Tirgu Mures. Een microbus staat aan de andere kant van de weg met zijn neus niet richting TM. Toch even informeren waar we onze bus vinden en wanneer hij vertrekt. De chauffeur vertrekt binnen twee minuten en rijdt naar de stad. Iedereen instappen en weg zijn we. Een vriendelijke man vraagt waar we moeten zijn. Strada Suceava. De chauffeur en hijzelf weten niet juist waar dit is. Dan maar stoppen aan de kant van de weg en een taxichauffeur raadplegen – die hebben een stadsplan in hun hoofd. We worden bijna aan onze voordeur afgezet. Merci chauffeur merci chauffeur merci! Thuiskomen, verfrissen en vertrekken naar restaurant Leo. Er zijn er die niet afwijken van reeds gegeten voedsel, anderen zijn creatiever (vooral met kip). We moeten onnoemelijk lang wachten – gelukkig is er in afwachting een mojito. Het eten smaakt. Even de verschillende tafeltjes raadplegen hoe het zit met het avondje uit. Niemand ziet het zitten – wat is dat nu…? De 20 km zitten blijkbaar in de benen of in de voeten. Er zijn er die echte luchtkussentjes hebben en belangrijk om weten: Joke is zeker niet de enige met blaren. Er zijn er negen met en vijf zonder. Oma M is daarbij, bij die vijf zonder. Ze zou nog kunnen gaan dansen maar niemand wil mee. Het is triestig gesteld met de jeugd van tegenwoordig… We gaan recht (?) naar huis en recht naar bed… want vannacht wordt twee drie. Dus het is weeral laat. Slaap lekker iedereen en tot morgen!

Ze blijven welgezind, ons volkje, zelfs ’s morgens vroeg. Ze dansen door de gangen, fluitend en zingend. Ik ben het heel zeker – dat hebben we niet verdiend… Ontbijtje als anders, rustig. Alleen Eline is zeer stilletjes want deze nacht vier keer moeten opstaan wegens maagproblemen. Ze blijft thuis van het werk vandaag. Dat zal het beste zijn. Mâini Dibace vertrekt. Staalblauwe hemel, de zon geeft al warmte. Gepakt en gezakt richting Griekenland. Alleen de Zorba zal niet lukken. Het muziekje raakt niet gebrand. Voor de rest zijn er daar vandaag afwerkingswerken en Olympische Spelen – helaas zonder medailles. In Sfanta Treime blijven ze nog eventjes in Afrika. Trommels afwerken, zeepjes maken en Boboti bereiden als middagmaal samen met Cosmin en Lucian. Het gaat goed én vooral, ze vinden het lekker! Lucian eet eens smakelijk en dat wil wat zeggen! Melissa en Sofie toveren de turnzaal van de school om in een of andere Italiaanse riviera. De zon is al van de partij, nu de rest nog. Het Italiaanse voeldoek heeft veel succes, ook de massage met de gesuikerde slagroom. De zongedroogde tomaten, de pasta met pesto en de mozzarella zijn de top of the bill. Geta kan niet van de tomaten blijven. Ze heeft dit nog nooit gegeten. Na de sensopathische activiteit naar beneden voor de fotokaders met droge pasta. Er is een inspectrice op bezoek… Ze is onder de indruk van het project in het algemeen en van de activiteiten die Sofie en Melissa tot nu toe gaven… Moet verder gezet worden, vindt ze…! Te voet naar huis, (na)genietend van het programma en van de zon. Vlug nog een kleerwinkel binnenwippen. Gelukkig hebben we geen tijd om te passen. De rest verwacht ons in Sfanta treime. En we kunnen weer buiten eten. Het is lekker en het is gezellig. Alleen Eline is nog een beetje sipjes. Hopelijk is ze snel beter. Want voor het weekend is er van alles gepland… Voor we weer aan het werk gaan krijgen Anne en ik een lekkere cappuccino – allemaal voor dat puntje meer… En dan actie: weer evalueren en een gedetailleerde planning voor de week die komt. Douchebeurten – Tiemen vindt twee van zijn drie handdoeken niet. De derde is een beetje nat. Hij neemt zijn haardroger en begint erop te blazen… terwijl het buiten 20 graden is… Aan de mama: we zenden hem straks op speurtocht om zijn handdoeken te zoeken en nog iets: hij is echt wel braaf, moest je daaraan twijfelen. Sien moet een blaartje doorprikken – ze is zich al aan het prepareren voor morgen. Goed van haar! Hanne leest een boek over autisme want ze moet straks naar Ten Bunderen op stage. Anne doet verder de grote kuis – vandaag zijn het de verkleedkleren die de revue passeren. Ze amuseert zich… Ik mag haar begeleiden met de accordeon, zalig in de zon. De kookploeg voor vandaag is druk in de weer. Ze verwerken de kippen van Kaat en Tiemen. Creatief met kip is het motto geworden. We shall see… En dan is er nog de vuile was. Kleine wasjes, grote wasjes, we hebben hier geen wasmachine. Evy is de plaatsvervangende centrifuge. Intussen zijn Joke, Jens en Lize weer aan de slag. Afrikaanse maskers staan op de to do-lijst. Cosmin is goed bezig en kan zich behoorlijk concentreren. Tussendoor wordt er gesnoezeld in de Afrikaanse jungle. Lucian is zeer kieskeurig – bij Jens en Joke bewaart hij afstand maar met Lize is hij tot zeer veel in staat. Een mooi en ‘fijn’ duo! Na het avondmaal van de cliënten is er nog een afrondend themastukje – in het Engels met een superexpressieve vertaling van Vio. Mooimooimooi! En dan is er weer Aan Tafel! Benieuwd wat het wordt deze keer… Er hangen van die simpele zelfgemaakte slingers, iedereen heeft zijn feesthoedje op, de lichten gaan uit. Aftellen en… gelukkig weekend! We vieren het begin van het weekend vanavond: lekkere aperitiefhapjes, kip noedels bamboescheuten appeltjes en ananas met kerriesaus in de wok en een dessertbord als toetje. Wat denk je? Goesting? Nog een aantal dienstmededelingen en dan zijn ons kindjes vrij. Benieuwd wat het wordt… we hebben gereserveerd in de Jazz Club, dé place to be in de stad, maar er is niemand die aanstalten maakt om te vertrekken. De Sfanta Treimers hebben hun vergadering voor volgende week. Amai, het gaat luid… Ze hebben leren vergaderen op school, dat horen en zien we zo… (?) Anne is niet te spreken over de computer die ze meekreeg van school. Ze zegt dat hij besmet is met een virus/worm; hij pakt nu zelfs de kodak niet meer. Blijkt even later dat ze het kabeltje van het toestel niet aansloot op de computer. Help!!! Tussen haakjes: het is echt geen goede computer. Hij is oud… en heel traag. Samen de foto’s selecteren voor het verslag en dan kan het naar België. Tot morgen!

Wat kan opstaan lastig zijn… Er zijn er steeds minder die uit hun bed ‘wippen’. Maar wat ruiken we daar? Zijn dat echt wentelteefjes, van ’s morgens vroeg? Voor wie niet aan zoetigheid is, is dit een marteling… En vlugvlug nog een foto voor de krant. Vandaag blijft Anne thuis. Mâini Dibace doet het solo. Alleen op weg laat zijn sporen na. Eline loopt in pasgestorte beton en laat haar voetafdruk na. Een mooi aandenken. Gastland is Mexico – Latijns-Amerika. Er worden piñatas gemaakt en sambaballen maar niet iedereen kan meedoen. Er is immers ander werk te doen. De bestelling voor de medicamentenbriefjes moet vrijdag af zijn. Hun bron van inkomsten gaat even voor – en onze meiden hebben daar alle begrip voor. De crisis is hier enorm voelbaar. Veel mensen hebben het geld niet meer om eten te kopen… In de school gaan we richting Verre  Oosten. Even opkijken als we arriveren. Er zijn zes leerlingen meer – zigeunerjongeren die in een pleeggezin wonen, die elders naar school gaan maar op donderdag naar de negende klas komen in de scoala speciala nr 2 om er Frans te leren en te turnen bij de plaatselijke Dirk Vanhoutte. Ze doen voor het grootste deel mee aan de activiteiten: rijstpapieren lampionnen beschilderen met chinese inkt, tai chi – dat is echt niet gemakkelijk, een Filippijns lied leren en eindigen met een lekkere loempia. Een mooi verblijf daar! In Sfanta Treime hebben ze het goed op. Landen in Afrika en vlug kennis maken met de wilde dieren om daarna naar de gradina zoologica te vertrekken. Het schijnt dat het daar echt prachtig is. We moeten daar ook nog eens naartoe. Maar wanneer moeten we dat nog plannen? Er is nog zo veel te doen… Thuis komen is een plezier. Anne zorgde voor croque monsieurs, Evy voor zelfgemaakte pizza, groentjes, overschotjes van gisterenavond, … Lekker! En na de middag grote activiteit – weeral: de voorbereidingen voor het avondeten, boodschappen – Tiemen en Kaat komen terug met 6 kg vlees voor 14 personen! Wat zeg je daarvan? Misrekend zeker??? Sofie en Melissa bereiden het Italiaanse ruiken-voelen-proevenspel voor. Dat ziet er goed uit. Indrukwekkend is niet misplaatst zelfs. Nog de drie gesprekjes met de laatste leerlingen (Joke, is zij nu echt geen zaag?) en dan gaan we even ’t stad in. We komen met een mooie buit terug: een roze kleedje voor Annes trouw, twee topjes, een t-shirt en 30 kapstokken voor het fiesta mondiale (of zoiets) voor de voorlaatste avond. En ik heb nog iets nieuws – een piercing… om vanavond in het thema Aan Tafel te zijn. En ja, we hadden even tijd voor een terrasje – een mojito voor Anne en een gewoon pintje voor mij. Het was genieten… Thuis komen en nog een beetje babbelen met Vio. Tof! Anne ruimt verder op – ze is bezig aan de paaskuis… En aan de ouders van Jens: breekt hij thuis ook zoveel? Alles wat hier al kapot is, is van hem… Intussen waren Joke, Jens en Lize aan ’t werk. Ze gingen naar het park. Met de nieuwe parachute spelen. De gasten waren super enthousiast. Er staat een schommel en een wipplank. Raul zit aan de ene kant en Jens aan de andere – hij hangt in de lucht en blijft daar hangen tot Lucian en Maria aan zijn kant gaan zitten. Het evenwicht is hersteld. Thuiskomen, schminken en zingen van ejamboee. Ambiance! En dan het avondeten met als kers op de taart een exotische fruitbrochette. En dan mogen wij aan tafel. We zijn te gast bij een zeer marginaal gezelschap. Amai amai, absoluut geen tekort aan inlevingsvermogen… Waar leren zij dat toch allemaal? Toch niet op school laat ons hopen… En dan na het eten de afzondering. De zoveelste poging om het verslag op een deftig uur klaar te krijgen. Van die afzondering komt niets in huis. Als bijen rond een potje honing blijven ze rond ons hangen. Nog een paar fotootjes van de leerkrachten aan het werk en ons model – Tiemen voor de vrienden – toont zich van zijn schoonste kant. Zijn haar nog eens van voor zijn ogen vegen, hoofd een beetje scheef, de t-shirt schoon aangespannen en klikklikklik! Hij is content en wij ook want we kunnen eens vroeg gaan slapen. Dachten we. Eline ging slapen. Ook dat dachten we. Plots een smsje. Ze zit op ’t toilet en help! Er is geen papier meer… Tot morgen!

Vroeg uit de veren – de een al vroeger dan de ander maar het lukt nog. Het ontbijt verloopt stiller dan het avondmaal, dat kunnen we nu al met veel zekerheid zeggen. Er is vanaf vandaag ook platte kaas met muesli voor handen én er zijn zachte kiwi’s. Hanne is content… Anne eet rare dingen – vraag niet wat want je wil het niet geweten hebben. De valiezen worden gepakt en elk vertrekt naar zijn vertrouwde stek. Mâini dibace gaat voor Italiaans vandaag. Ze maken 39 (!) fotokaders met verschillende pastasoorten. Er is zelfs één cliënte die anders nooit iets wil/kan doen en vandaag maakte ze 2 kaders. Ze stonden daar met hun mond open te kijken. Ze speelden ook met een paar een zelfgemaakte Italiëmemory en top of the bill de toren van Pizza (?)… Morgen blijven ze nog even ter plaatse. Er is nog veel te doen! In de school namen ze de bus naar het hoge Noorden. Om op te warmen deden ze ochtendgymnastiek – na een half uur bewegen hadden ze inderdaad goed warm. En om dan weer op de plooi te komen, volgde een verwenbeurt. Een schoonheidssalon van bij ons kan er wat van leren. Massage, lichaamsverzorging, snoezeltoestanden, geurtjes, kersenpitzakjes (wat ze hier niet kennen!), verdampers en de juiste muziek. Zo genieten dat je er bijna van in slaap valt… En om helemaal de puntjes op de i te zetten, een Zweeds broodje met Noorse zalm. Meer moet dat niet zijn, zou ik zeggen… In Sfanta Treime blijven ze nog even in het Verre Oosten. I like Chinese! Super origineel: spleetoogjes en geel geschminkt om dan te beginnen aan de (rode) lantaarns. Mooi resultaat met een eenvoudige plaktechniek. Iedereen doet mee, ook Cata en Lucian. Iedereen komt thuis en we gaan Aan tafel! Aurelia maakte zo’n overheerlijke schnitsels voor ons en we kregen ook soep van haar. Lekker! Na de maaltijd zwermt iedereen uit en gaat ofwel aan het werk ofwel naar de stad. Het winkelcentrum roept en er zijn er die zich laten gaan. Ik mag aan de mama’s en de papa’s niet laten weten wie dit deed of ik krijg slaag… zo erg is dat hier. Maar ik laat toch even weten dat het onder andere iemand is die nooit gebloemde bloesjes draagt. Anne en ik hebben daar allemaal geen tijd voor want wij zijn de eerste gastvrouwen! Van drie tot acht uur non stop in de keuken. We voelen ons echte traiteurs. Nonkel Marc, als je ons nodig hebt, je roept maar… De namiddagploeg gaat na het middagdutje eerst een wandeling maken en daarna is er nog tijd om Aziatisch te gaan snoezelen – wat dat ook mag zijn. In elk geval Raul was in extase… zo zagen we hem nog nooit – en we zijn al veel gewoon! Vio en Maria vinden ons eten er zo lekker uitzien – ze moeten al onze recepten hebben – die we eigenlijk niet hebben want we koken uit ons hoofd en met restjes. En toch en toch… Het is tien na acht. De gasten arriveren. Ze zijn super kritisch maar ze weten nog niet wat ze krijgen. Er zijn zeven gangen (gangetjes) allemaal in een thema. Maar ook dat weten ze nog niet. De meesten genieten ervan en Kaat moet zelfs haar broek open zetten achteraf. Het is een zeer grote afwas – veel natte handdoeken (Hilde kan je er volgende week meebrengen van school; we hebben er veel tekort) en gerimpelde handen. En dan wordt er nog een glas rode wijn gemorst. Gelukkig hebben we Melissa met de gouden raad van tante Kaat. De schade blijft beperkt , hoopt Sien want het was haar witte trui. De meesten gaan vroeg slapen – zo voorbeeldig hadden we het hier nog nooit. Het is hier elf uur gepasseerd en de rust keert terug. Anne werkt het afwasschema af – ze is er al twee dagen aan bezig (!) maar het moet gezegd: het is een prachtige tabel met mooie kleurtjes én het zit goed in mekaar. De tafel dekken, alles opruimen, deuren afsluiten, lichten doven en dan zelf onder de veren. O, ons beddeke roept…! En om de dag helemaal af te ronden – ze hebben het thema nog steeds niet gevonden en ik verklap het hierbij aan de wereld: het was ‘wetwetwet’ – elke gang had een kleine toets wit…